Kontent qismiga oʻtish

Neyroendokrinologiya

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya

Neyroendokrinologiya — biologiyaning (xususan fiziologiyaning) asab tizimi (nervous system) va endokrin tizim (endocrine system) o‘rtasidagi o‘zaro ta’sirni o‘rganuvchi bo‘limidir.[1] Boshqacha aytganda, u miyaning tanadagi gormonal faoliyatni qanday tartibga solishini tadqiq qiladi. Asab va endokrin tizimlar ko‘pincha inson tanasining fiziologik jarayonlarini boshqarish uchun neyroendokrin integratsiya (neuroendocrine integration) deb ataladigan jarayonda birgalikda ishlaydi. Neyroendokrinologiya fani miya, ayniqsa gipotalamus (hypothalamus), gipofiz bezi (pituitary gland) gormonlarining sekretsiyasini (secretion) nazorat qilishi e’tirof etilgandan so‘ng vujudga keldi. Keyinchalik bu soha endokrin va asab tizimlarining ko‘plab o‘zaro aloqalarini o‘rganish darajasigacha kengaydi.

Endokrin tizim tanadagi ko‘plab bezlardan iborat bo‘lib, ular turli kimyoviy tuzilishga ega bo‘lgan gormonlarni, jumladan peptidlar (peptides), steroidlar (steroids) va neyroaminlarni (neuroamines) ishlab chiqaradi va ajratadi. Gormonlar umumiy holda ko‘plab fiziologik jarayonlarni tartibga soladi. Neyroendokrin tizim gipotalamus orqali gomeostazni (homeostasis) saqlash, ko‘payish (reproduction), metabolizm (metabolism), ovqatlanish va ichish xulq-atvori, energiya sarfi (energy utilization), osmolyarlik (osmolarity) va qon bosimini tartibga solish mexanizmi hisoblanadi.

Neyroendokrin tizim

Gipotalamus

Gipotalamusning orqa va oldingi gipofiz bezlari bilan o‘zaro ta’siri. Gipotalamus o‘zining endokrin hujayralarida oksitotsin va vazopressin gormonlarini ishlab chiqaradi (chapda). Ular orqa gipofiz bezidagi nerv uchlarida ajralib chiqadi va so‘ngra tizimli qon aylanishiga quyiladi. Gipotalamus gipofiz portal tizimiga tropik gormonlarni (tropic hormones) yuboradi, ular oldingi gipofizga (o‘ngda) yetib boradi. Shundan so‘ng oldingi gipofiz qon aylanish tizimiga trofik gormonlarni ajratadi, bu gormonlar turli maqsadli to‘qimalarda turlicha reaksiyalarni keltirib chiqaradi. Ushbu reaksiyalar gipotalamus va oldingi gipofizga qayta signal yuborib, ularning boshlang‘ich signallarini ishlab chiqarishni to‘xtatish yoki davom ettirishni bildiradi.

Gipotalamus miyaning barcha sohalaridan keladigan ma’lumotlarni integratsiya qilish va o‘ziga xos javob reaksiyasini ishlab chiqishdagi roli tufayli miyaning integratsiya markazi sifatida tanilgan. Neyroendokrin tizimda gipotalamus miyaning turli qismlaridan elektr signallarini qabul qiladi. Keyin ushbu elektr signallarini gormonlar yoki rilizing-omillar (releasing factors) ko‘rinishidagi kimyoviy signallarga aylantiradi. Bu kimyoviy moddalar gipofiz beziga, u yerdan esa tizimli qon aylanishiga tashiladi.[2]

Gipofiz bezi

Gipofiz bezi uchta bo‘lakka bo‘linadi: oldingi gipofiz (anterior pituitary), oraliq bo‘lak (pars intermedia) va orqa gipofiz (posterior pituitary). Gipotalamus oldingi gipofizning gormon sekretsiyasini gipotalamo-gipofizar portal tizimi (hypothalamo-hypophysial portal system) orqali tropik gormonlar deb ataladigan rilizing-omillarni yuborish orqali boshqaradi.[3] Masalan, gipotalamus tomonidan portal tizimga chiqarilgan tirotropin-rilizing gormoni (thyrotropin-releasing hormone) oldingi gipofiz tomonidan tireotrop gormonning (thyroid-stimulating hormone) sekretsiyasini rag‘batlantiradi.

Orqa gipofiz bevosita gipotalamus tomonidan innervatsiya qilinadi. Oksitotsin (oxytocin) va vazopressin (vasopressin) gormonlari gipotalamusdagi neyroendokrin hujayralarda sintezlanadi va orqa gipofizdagi nerv uchlarida saqlanadi. Ular gipotalamus neyronlari tomonidan to‘g‘ridan-to‘g‘ri tizimli qon aylanishiga chiqariladi.[3]

Asosiy neyroendokrin o‘qlar

Orqa gipofiz bezining (neyrogipofiz) ikkita neyrogipofizar gormoni — oksitotsin va vazopressin (shuningdek, antidiuretik gormon deb ham ataladi) magnotsellyulyar neyrosekretor hujayralarning (magnocellular neurosecretory cells) nerv uchlaridan tizimli qon aylanishiga chiqariladi. Oksitotsin va vazopressin neyronlarining hujayra tanalari mos ravishda gipotalamusning paraventrikulyar yadrosi (paraventricular nucleus) va supraoptik yadrosida (supraoptic nucleus) joylashgan.[2] Bu neyronlarning elektr faolligi miyaning boshqa hududlaridan keladigan afferent sinaptik kirishlar (afferent synaptic inputs) orqali tartibga solinadi.[4]

Bundan farqli o‘laroq, oldingi gipofiz bezining (adenogipofiz) gormonlari bevosita innervatsiya qilinmagan endokrin hujayralardan ajralib chiqadi. Shunga qaramay, ushbu gormonlar (adrenokortikotrop gormon, lyuteinlovchi gormon, follikulani ogohlantiruvchi gormon, tireotrop gormon, prolaktin va o‘sish gormoni) sekretsiyasi gipotalamus nazorati ostida qoladi. Gipotalamus oldingi gipofiz bezini "rilizing-omillar" va "sekretsiyani tormozlovchi omillar" orqali boshqaradi. Bular miya asosidagi median eminenstsiya (median eminence) sohasida gipotalamus neyronlari tomonidan qon tomirlariga chiqariladigan moddalardir.[5] Gipotalamo-gipofizar portal tomirlar deb ataladigan bu tomirlar gipotalamus omillarini oldingi gipofizga yetkazadi. U yerda bu omillar gormon ishlab chiqaruvchi hujayralar yuzasidagi o‘ziga xos retseptorlar bilan bog‘lanadi.[3]

Masalan, o‘sish gormoni sekretsiyasi ikkita neyroendokrin tizim tomonidan boshqariladi: o‘sish gormoni-rilizing gormoni (GHRH) neyronlari va somatostatin (somatostatin) neyronlari. Ular mos ravishda o‘sish gormoni sekretsiyasini rag‘batlantiradi va tormozlaydi.[6] GHRH neyronlari gipotalamusning arkuat yadrosida (arcuate nucleus) joylashgan bo‘lsa, somatostatin hujayralari periventrikulyar yadroda joylashgan. Ushbu ikki neyron tizimi o‘z aksonlarini median eminenstsiyaga yo‘naltiradi. U yerda ular o‘z peptidlarini oldingi gipofizga tashish uchun portal qon tomirlariga chiqaradilar. O‘sish gormoni pulsatsiyalanuvchi (pulsatile) tarzda ajraladi. Bu GHRH va somatostatin ajralishining navbatma-navbat sodir bo‘lishidan kelib chiqadi. Bu jarayon GHRH va somatostatin hujayralari o‘rtasidagi neyronal o‘zaro ta’sirni va o‘sish gormonining salbiy qayta aloqasini aks ettirishi mumkin.[6]

Funksiyalari

Neyroendokrin tizimlar ko‘payishni (reproduction) barcha jihatlarini, bog‘lanishdan tortib jinsiy xulq-atvorgacha nazorat qiladi.[7] Ular spermatogenez (spermatogenesis) va tuxumdon siklini, tug‘ruq (parturition), laktatsiya (lactation) va onalik instinktini boshqaradi. Shuningdek, ular tananing stressga[8] va infeksiyaga bo‘lgan reaksiyasini nazorat qiladi.[9] Ular tanadagi metabolizmni tartibga solib, ovqatlanish va ichish xulq-atvoriga ta’sir qiladi hamda energiya iste’molining qanday ishlatilishini, ya’ni yog‘larning qanday parchalanishini belgilaydi.[10] Ular kayfiyatga,[11] tana suyuqligi va elektrolitlar gomeostaziga,[12] hamda qon bosimiga ta’sir ko‘rsatadi.[13]

Neyroendokrin tizim neyronlari yiriktir. Ular sekretsiya mahsulotlarini ishlab chiqaradigan kichik "fabrikalar" hisoblanadi. Ularning nerv terminallari yirik va tartibli joylashgan. Ularning faolligini ko‘pincha qondagi moddalar miqdori orqali osongina o‘lchash mumkin. Bu neyronlar nima qilishi va qanday stimullarga javob berishi eksperimentlar uchun qulaydir. Shu sababli, neyroendokrin neyronlar "neyron o‘z mahsulotining sintezi, qadoqlanishi va sekretsiyasini qanday tartibga soladi?" va "ma’lumot elektr faolligida qanday kodlanadi?" kabi umumiy savollarni o‘rganish uchun yaxshi "model tizimlar" hisoblanadi.

Tarixi

Kashshoflar

Uolter Li Geyns (Walter Lee Gaines) 1915-yilda sigirlarda laktatsiya jarayonida gipofizning faolligini qayd etgan.[14] Shuningdek, u anesteziya laktatsiyani va so‘rish refleksiga bo‘lgan javobni to‘sib qo‘yishi mumkinligini ham aniqlagan.[15]

Myunxen universiteti va Albert Eynshteyn tibbiyot kollejidan Ernst va Berta Sharrerlar (Ernst and Berta Scharrer) 1945-yilda neuropeptidlar (neuropeptides) haqidagi dastlabki kuzatishlari va takliflari bilan neyroendokrinologiya sohasining asoschilari deb hisoblanadilar.[16]

Jeffri Harris (Geoffrey Harris) ko‘pchilik tomonidan neyroendokrinologiyaning "otasi" deb tan olingan.[17] Oksford universiteti professori bo‘lgan Harris sutemizuvchilarning oldingi gipofiz bezi gipotalamus neyronlari tomonidan gipotalamo-gipofizar portal qon aylanishiga (hypothalamohypophysial portal circulation) ajratilgan gormonlar orqali tartibga solinishini ko‘rsatib bergan. Bundan farqli o‘laroq, orqa gipofiz bezi gormonlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri gipotalamus neyronlarining nerv uchlaridan tizimli qon aylanishiga chiqariladi. Bu muhim ish Lund universiteti olimi Dora Yakobson (Dora Jacobsohn) bilan hamkorlikda amalga oshirilgan.[18]

Birinchi bo‘lib aniqlangan rilizing-omillarga tirotropin-rilizing gormoni (TRH) va gonadotropin-rilizing gormoni (GnRH) kiradi. TRH kichik peptid bo‘lib, tireotrop gormon sekretsiyasini rag‘batlantiradi. GnRH (shuningdek, lyuteinlovchi gormon-rilizing gormoni deb ham ataladi) lyuteinlovchi gormon va follikulani ogohlantiruvchi gormon sekretsiyasini rag‘batlantiradi.

Liondagi Klod Bernar universiteti tibbiyot fakulteti talabasi Rojer Gillemin (Roger Guillemin) va Tuleyn universiteti olimi Endryu Shalli (Andrew W. Schally) qo‘y va cho‘chqalarning gipotalamusidan ushbu omillarni ajratib olishgan va ularning tuzilishini aniqlashgan.[19] Gillemin va Shalli "miyaning peptid gormonlari ishlab chiqarilishini" tushunishga qo‘shgan hissalari uchun 1977-yilda Fiziologiya va tibbiyot bo‘yicha Nobel mukofoti bilan taqdirlanganlar.

1952-yilda Janubiy Florida universiteti olimi Andor Sentivanyi va Geza Filipp gipotalamus orqali immunitetning neyral nazorati qanday amalga oshirilishini ko‘rsatuvchi dunyodagi birinchi tadqiqot ishini yozganlar.[20]

Zamonaviy qamrovi

Bugungi kunda neyroendokrinologiya neyroendokrin neyronlarning asosiy konsepsiyasidan kelib chiqqan keng ko‘lamli mavzularni o‘z ichiga oladi. Neyroendokrin neyronlar jinsiy bezlarni (gonads) nazorat qiladi. Jinsiy bezlarning steroidlari esa o‘z navbatida miyaga ta’sir qiladi. Shuningdek, adrenokortikotrop gormon ta’sirida buyrak usti bezidan ajralib chiqadigan kortikosteroidlar ham miyaga ta’sir ko‘rsatadi. Ushbu qayta aloqalarni (feedbacks) o‘rganish neyroendokrinologlarning asosiy vazifasiga aylandi. Gipotalamus neyroendokrin neyronlari tomonidan qonga chiqariladigan peptidlar miyaga ham ajralib chiqishi aniqlandi. Ularning markaziy ta’siri ko‘pincha periferik ta’sirini to‘ldiruvchi xarakterga ega ekanligi ma’lum bo‘ldi. Shunday qilib, ushbu markaziy ta’sirlarni tushunish ham neyroendokrinologiya sohasiga kirdi. Neyroendokrin neyronlar periferik asab tizimida ham topilgan bo‘lib, ular masalan, ovqat hazm qilishni (digestion) tartibga soladi. Buyrak usti bezining mag‘iz qismidagi (adrenal medulla) adrenalin va noradrenalin ajratuvchi hujayralar endokrin hujayralar va neyronlar o‘rtasidagi xususiyatlarga ega ekanligi isbotlandi. Ular ekzotsitoz (exocytosis) jarayonining molekulyar mexanizmlarini o‘rganish uchun ajoyib model tizimlar bo‘lib xizmat qildi. Bularning barchasi kengaygan ma’noda "neyroendokrin" tizimlar hisoblanadi.

Neyroendokrin tizimlar neyrobiologiya va fiziologiyadagi ko‘plab asosiy tamoyillarni tushunishda muhim ahamiyatga ega bo‘ldi. Masalan, qo‘zg‘alish va sekretsiya bog‘liqligi (stimulus-secretion coupling) haqidagi tushunchalarimiz shular jumlasidandir.[21] Neyroendokrin sekretsiyadagi qonuniyatlarning kelib chiqishi va ahamiyati bugungi kunda ham neyroendokrinologiyada yetakchi mavzular bo‘lib qolmoqda.

Neyroendokrinologiya miyaning neyrobiologik kasalliklarini tushunish va davolashning ajralmas qismi sifatida ham qo‘llaniladi. Bunga misol sifatida kayfiyat buzilishi alomatlarini qalqonsimon bez gormoni bilan davolashni kuchaytirishni keltirish mumkin.[22] Yana bir misol — shizofreniya tashxisi qo‘yilgan ba’zi bemorlarning orqa miya suyuqligida (cerebrospinal fluid) transtiretin (tiroksin tashuvchisi) muammosi aniqlanganligidir.[23]

Eksperimental usullar

Jeffri Harrisning gipotalamus va gipofiz o‘rtasidagi aloqani o‘rganish bo‘yicha o‘tkazgan ilk tajribalaridan beri bu hamkorlikning mexanik tafsilotlari haqida ko‘p narsa o‘rganildi. Buning uchun turli xil eksperimental usullar qo‘llanildi. Dastlabki tajribalar ko‘p jihatdan Xodgkin va Xaksli (Hodgkin and Huxley) tomonidan qo‘llanilgan elektrofiziologiya usullariga tayangan. So‘nggi yondashuvlar esa aniqlangan mexanizmlarni tushunish va turli sharoitlarda tizimli javob hamda moslashuvni bashorat qilish uchun turli matematik modellarni o‘z ichiga oladi.

Elektrofiziologiya

Elektrofiziologiya (electrophysiology) tajribalari neyroendokrinologiyaning dastlabki davrlarida, ayniqsa gipotalamus va orqa gipofizdagi fiziologik hodisalarni aniqlash uchun ishlatilgan. 1950-yilda Jeffri Harris va Barri Kross elektr stimulyatsiyasiga javoban oksitotsin ajralishini o‘rganish orqali oksitotsin yo‘lini aniqlab berdilar.[24] 1974-yilda Uolters va Xatton supraoptik yadroni (vazopressin ajralishi uchun mas’ul gipotalamus markazi) elektr bilan rag‘batlantirish orqali suvsizlanish ta’sirini tekshirdilar.[24] Glenn Xatton o‘z faoliyatini neyrogipofizar tizim fiziologiyasini o‘rganishga bag‘ishladi. Bu gipotalamus neyronlarining elektr xususiyatlarini o‘rganishni o‘z ichiga olgan edi.[24] Bu usul ushbu neyronlarning xatti-harakatlarini va natijada yuzaga keladigan fiziologik ta’sirlarni tekshirish imkonini berdi. Neyroendokrin hujayralarning elektr faolligini o‘rganish natijasida markaziy asab tizimi neyronlari, neyroendokrin neyronlar va endokrin hujayralar o‘rtasidagi farqni aniqlash imkoni tug‘ildi.[25]

Matematik modellar

Xodgkin-Xaksli modeli

Xodgkin-Xaksli modeli (Hodgkin–Huxley model) ma’lum bir kuchlanishdagi tizim oqimi haqidagi ma’lumotlarni membrana potentsialini (membrane potential) tavsiflovchi vaqtga bog‘liq ma’lumotlarga aylantiradi. Ushbu modeldan foydalanadigan tajribalar odatda bir xil format va farazlarga tayanadi. Biroq aniq savollarga javob berish uchun differensial tenglamalar o‘zgartiriladi. Ushbu usul yordamida vazopressin, GnRH, somatotroplar, kortikotroplar va laktotrop gormonlar haqida ko‘p narsa o‘rganildi.[8]

Integratsiya va impulsli model

Integratsiya va impulsli (Integrate-and-fire) modeli biologik tizimlarni tavsiflashda matematik soddalikka intiladi. U faqatgina neyronning bo‘sag‘a faolligiga (threshold activity) e’tibor qaratadi. Shunday qilib, model murakkab tizimning murakkabligini muvaffaqiyatli kamaytiradi. Biroq u harakatning haqiqiy mexanizmlarini e’tiborsiz qoldiradi va ularni tizim chiqishining kirishga bog‘liqligini belgilovchi funksiyalar bilan almashtiradi.[8] Ushbu model orqa gipofiz beziga gormonlar, xususan oksitotsin va vazopressinning ajralishini tavsiflash uchun ishlatilgan.[9]

Funksional yoki o‘rtacha maydonlar modeli

Funksional yoki o‘rtacha maydonlar (Functional or mean fields) modeli "qanchalik sodda bo‘lsa, shunchalik yaxshi" degan tamoyilga tayanadi.[8] U butun hujayralar populyatsiyasini tavsiflash uchun bitta o‘zgaruvchidan foydalanish orqali ko‘p qirrali tizimlarni modellashtirish murakkabligini kamaytirishga harakat qiladi. Aks holda, har bir populyatsiya uchun turli xil o‘zgaruvchilar to‘plamidan foydalanish kerak bo‘lar edi. Bir nechta hujayra populyatsiyalari o‘zaro ta’sir qiladigan tizimni modellashtirishda bir nechta to‘plamlardan foydalanish jarayonni haddan tashqari murakkablashtirib yuboradi. Ushbu model reproduktiv sikl (hayz ko‘rish sikllari, lyuteinlovchi gormon, prolaktin o‘zgarishi) bilan bog‘liq bir nechta tizimlarni tavsiflash uchun qo‘llanilgan.[9] Shuningdek, kortizol sekretsiyasi va o‘sish gormoni sekretsiyasini ifodalovchi funksional modellar ham mavjud.[9]

Yana qarang

Manbalar

  1. ↑ „Endocrine system and neuroendocrinology :: DNA Learning Center“. www.dnalc.org. Qaraldi: 2018-yil 12-may.
  2. ↑ 2,0 2,1 Watts, Alan G (2015-08-01). "60 Years of Neuroendocrinology: The structure of the neuroendocrine hypothalamus: the neuroanatomical legacy of Geoffrey Harris". Journal of Endocrinology 226 (2): T25–T39. doi:10.1530/JOE-15-0157. ISSN 0022-0795. PMID 25994006. PMC 4574488. https://joe.bioscientifica.com/view/journals/joe/226/2/T25.xml. 
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 „Chapter 10: Neural and Neuroendocrine Control of the Internal Milieu.“, Molecular Neuropharmacology: A Foundation for Clinical Neuroscience, 2nd Sydor A, Brown RY: , New York: McGraw-Hill Medical, 2009 — 246, 248–259-bet. ISBN 9780071481274. 
  4. ↑ Honda, Kazumasa; Zhang, William; Tomiyama, Keita (June 2014). "Oxytocin cells in the paraventricular nucleus receive excitatory synaptic inputs from the contralateral paraventricular and supraoptic nuclei in lactating rats" (en). Neuroscience Letters 572: 44–47. doi:10.1016/j.neulet.2014.04.040. PMID 24792395. https://linkinghub.elsevier.com/retrieve/pii/S0304394014003516. 
  5. ↑ Knigge, K. M.; Joseph, S. A.; Sladek, J. R.; Notter, M. F.; Morris, M.; Sundberg, D. K.; Holzwarth, M. A.; Hoffman, G. E.; O'Brien, L. (1976-01-01), Bourne, G. H.; Danielli, J. F.; Jeon, K. W. (muh.), Uptake and Transport Activity of the Median Eminence of the Hypothalamus, International Review of Cytology (inglizcha), 45-jild, Academic Press, 383–408-bet, doi:10.1016/s0074-7696(08)60082-0, ISBN 9780123643452, qaraldi: 2021-11-15
  6. ↑ 6,0 6,1 MacGregor, D. J.; Leng, G. (December 2005). "Modelling the Hypothalamic Control of Growth Hormone Secretion" (en). Journal of Neuroendocrinology 17 (12): 788–803. doi:10.1111/j.1365-2826.2005.01370.x. ISSN 0953-8194. PMID 16280026. https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1365-2826.2005.01370.x. 
  7. ↑ "Fish as models for the neuroendocrine regulation of reproduction and growth". Comparative Biochemistry and Physiology. Part C, Pharmacology, Toxicology & Endocrinology 119 (3): 345–64. June 1998. doi:10.1016/S0742-8413(98)00023-1. PMID 9827007. https://archive.org/details/sim_comparative-biochemistry-and-physiology-part-c-pharma-toxic-endo_1998-06_119c_3/page/345. 
  8. ↑ 8,0 8,1 8,2 8,3 "On the role of brain mineralocorticoid (type I) and glucocorticoid (type II) receptors in neuroendocrine regulation". Neuroendocrinology 50 (2): 117–23. August 1989. doi:10.1159/000125210. PMID 2550833. 
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 "Neuroendocrine regulation of immunity". Annual Review of Immunology 20: 125–63. 2002. doi:10.1146/annurev.immunol.20.082401.104914. PMID 11861600. Archived from the original on 2013-12-12. https://web.archive.org/web/20131212220359/http://immunology.unibe.ch/wiki/Files/PBL_3_annurev.immunol.20.082401.pdf. Qaraldi: 2026-01-17. Neyroendokrinologiya]]
  10. ↑ "Neuroendocrine mechanisms regulating food intake and body weight". Obesity Reviews 1 (1): 37–46. May 2000. doi:10.1046/j.1467-789x.2000.00007.x. PMID 12119644. 
  11. ↑ "Neural and behavioral substrates of mood and mood regulation". Biological Psychiatry 52 (6): 478–502. September 2002. doi:10.1016/S0006-3223(02)01458-0. PMID 12361665. https://archive.org/details/sim_biological-psychiatry_2002-09-15_52_6/page/n35. 
  12. ↑ "Neuroendocrine control of body fluid metabolism". Physiological Reviews 84 (1): 169–208. January 2004. doi:10.1152/physrev.00017.2003. PMID 14715914. https://archive.org/details/sim_physiological-reviews_2004-01_84_1/page/168. 
  13. ↑ Lenkei, Z; Corvol, P; Llorens-Cortes, C (May 1995). "The angiotensin receptor subtype AT1A predominates in rat forebrain areas involved in blood pressure, body fluid homeostasis and neuroendocrine control". Brain Research. Molecular Brain Research 30 (1): 53–60. doi:10.1016/0169-328X(94)00272-G. PMID 7609644. 
  14. ↑ Medvei, V.C.. A History of Endocrinology. Springer, 2012 — 409-bet. 
  15. ↑ Dreifuss, Jean Jacques (1981). "WL Gaines, précurseur du concept de réflexe neuroendocrine." (fr). Gesnerus 38 (3–4): 331–338. doi:10.1163/22977953-0380304004. 
  16. ↑ "Neurosecretion". Physiological Reviews 25 (1): 171–181. 1 January 1945. doi:10.1152/physrev.1945.25.1.171. ISSN 1522-1210. Archived from the original on 2019-12-10. https://web.archive.org/web/20191210004956/http://physrev.physiology.org/content/25/1/171.extract. Qaraldi: 2026-01-17. Neyroendokrinologiya]]
  17. ↑ "An urge to explain the incomprehensible: Geoffrey Harris and the discovery of the neural control of the pituitary gland". Annual Review of Neuroscience 20: 533–66. 1997. doi:10.1146/annurev.neuro.20.1.533. PMID 9056724. Archived from the original on 2007-07-03. https://wayback.archive-it.org/all/20070703192525/http://www.dafml.unito.it/anatomy/panzica/neuroendo/articolipdf/1997Raisman.pdf. Qaraldi: 2006-02-10. Neyroendokrinologiya]]
  18. ↑ "First ladies in laying the foundation of neuroendocrinology". Irish Journal of Medical Science 182 (1): 143–7. March 2013. doi:10.1007/s11845-012-0830-9. PMID 22581099. Archived from the original on 2018-12-24. https://web.archive.org/web/20181224121929/https://pdfs.semanticscholar.org/0b1f/0832a2b0681ba272ba94c084eacfc7d4bc75.pdf. Qaraldi: 2026-01-17. Neyroendokrinologiya]]
  19. ↑ "On the presence in hog hypothalamus of 3-corticotropin releasing factor, alpha- and beta-melanocyte stimulating hormones, adrenocorticotropin, lysine-vasopressin and oxytocin". Endocrinology 70 (4): 471–7. April 1962. doi:10.1210/endo-70-4-471. PMID 13902822. https://archive.org/details/sim_endocrinology_1962-04_70_4/page/470. 
  20. ↑ „Dr Andor Szentivanyi Memorial“. University of Manitoba (2010). 2009-yil 10-fevralda asl nusxadan arxivlangan.
  21. ↑ "Unifying concepts in stimulus-secretion coupling in endocrine cells and some implications for therapeutics". Advances in Physiology Education 33 (3): 175–86. September 2009. doi:10.1152/advan.90213.2008. PMID 19745043. PMC 3747786. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=3747786. 
  22. ↑ Geracioti TD (2006). "Identifying Hypothyroidism's Psychiatric Presentations". Current Psychiatry 5 (11): 98–117. Archived from the original on 2016-03-27. https://web.archive.org/web/20160327044041/http://www.currentpsychiatry.com/home/article/identifying-hypothyroidisms-psychiatric-presentations/190d5808f9bdd646cf3a8560587e35cc.html. Qaraldi: 2026-01-17. Neyroendokrinologiya]]
  23. ↑ "Disease biomarkers in cerebrospinal fluid of patients with first-onset psychosis". PLOS Medicine 3 (11): e428. November 2006. doi:10.1371/journal.pmed.0030428. PMID 17090210. PMC 1630717. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=1630717. 
  24. ↑ 24,0 24,1 24,2 Leng, G.; Moos, F. C.; Armstrong, W. E. (2010-05-01). "The Adaptive Brain: Glenn Hatton and the Supraoptic Nucleus" (en). Journal of Neuroendocrinology 22 (5): 318–329. doi:10.1111/j.1365-2826.2010.01997.x. PMID 20298459. PMC 5713484. //www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?tool=pmcentrez&artid=5713484. 
  25. ↑ Kandel, E. R. (1964-03-01). "Electrical Properties of Hypothalamic Neuroendocrine Cells" (en). Journal of General Physiology 47 (4): 691–717. doi:10.1085/jgp.47.4.691. ISSN 1540-7748. PMID 14127607. PMC 2195356. https://rupress.org/jgp/article/47/4/691/30622/Electrical-Properties-of-Hypothalamic.  
"https://ziyosfera.uz/index.php?title=Neyroendokrinologiya&oldid=662097" dan olindi