Kontent qismiga oʻtish

Nafiʼ al-Madaniy

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya
al-Madaniy

Nafiʼ (نافع)
Shaxsiy maʼlumotlar
Tavalludi milodiy 689-yil
hijriy 70-yil
Vafoti milodiy 785-yil
hijriy 169-yil
Madina
Dini Islom
Asosiy qiziqish(lar)i Qurʼon
Boshqa nomlari Abu Rubaym ibn Abdurahmon ibn Abi Naʼim al-Laysiy

Abu Rubaym ibn Abdurahmon ibn Abi Naʼim al-Laysiy (arabcha: أبو رويم بن عبدالرحمن بن أبي النعيم الليثي‎‎; hijriy 70 — 169-yillar; Nafiʼ al-Madaniy nomi bilan koʻproq tanilgan) — Qur’onni boʻyicha koʻzga koʻringan shaxs[1][2]. Misrdan tashqarida uning Qur’on qiroati usuli umumiy hisobda Afrikada eng ommabop hisoblanadi[3], hamda uning paygʻambar Muhammadning sahobalariga borib taqaladigan rivoyat isnodi yaxshi tasdiqlangan[4].

Nafiʼ milodiy 689-yilda tugʻilgan[5], milodiy 785-yilda vafot etgan[6][4]. Oilasi Isfahondan boʻlgan, biroq uning oʻzi Madinada tugʻilib, shu yerda vafot etgan[4].

Uning ikki eng mashhur shogirdi — Qolun va Varsh orqali yetib kelgan qiroati Shimoliy Afrika, Gʻarbiy Afrika va Qatarda eng keng tarqalgan Qur’on qiroati usuli hisoblanadi. Uning qiroatining jami toʻrt nafar kanonik roviyi boʻlgan; Qolun va Varshdan tashqari, u oʻz qiroatini Ismaʼil ibn Jaʼfar al-Ansoriy hamda Ishoq ibn Muhammad al-Musayyabiyga ham rivoyat qilib bergan[7]. Nafining qiroat uslubi shu qadar ommalashib ketganki, oxir-oqibat Madinadagi ustozlarining uslubini ham soyada qoldirgan[4].

Manbalar

  1. ↑ Scott C. Lucas, Al-Dhahabi’s Vision of Sunni Hadith Scholarship, p. 71. Taken from Constructive Critics, Ḥadīth Literature, and the Articulation of Sunnī Islam: The Legacy of the Generation of Ibn Saʼd, Ibn Maʼīn, and Ibn Ḥanbal. Leiden: Brill Publishers, 2004. ISBN 9789004133198
  2. ↑ Muhammad Ghoniem and MSM Saifullah, The Ten Readers & Their Transmitters. (c) Islamic Awareness. Updated January 8, 2002; accessed April 11, 2016.
  3. ↑ Cyril Glasse, The New Encyclopedia of Islam, p. 268. Intr. by Huston Smith. Lanham: Rowman & Littlefield, 2003. ISBN 9780759101906
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 Peter G. Riddell, Early Malay Qur’anic exegical activity, p. 164. Taken from Islam and the Malay-Indonesian World: Transmission and Responses. London: C. Hurst & Co., 2001. ISBN 9781850653363
  5. ↑ Shady Hekmat Nasser, Ibn Mujahid and the Canonization of the Seven Readings, p. 57. Taken from The Transmission of the Variant Readings of the Qur’an: The Problem of Tawaatur and the Emergence of Shawaadhdh. Leiden: Brill Publishers, 2012. ISBN 9789004240810
  6. ↑ Shady Nasser, Canonization, p. 39.
  7. ↑ Shady Nasser, Canonization, p. 135.