Kontent qismiga oʻtish
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦
Ilova test rejimida ishlamoqda: matnlar, jumlalar va soʻzlardagi xatoliklar tez orada tahrirchilar tomonidan tuzatiladi ✦

Boburiylar davlati janglari

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya

Boburiylar imperiyasi mavjud boʻlgan butun davr mobaynida koʻplab janglar boʻlib oʻtdi. Markaziy Osiyoning boshqa qoʻshinlari singari, Bobur qoʻshini ham asosan otliq askarlardan tashkil topgan edi. Harbiy amaldorlarning martabasi va maoshi ularning tasarrufidagi otlar soniga qarab belgilangan. Bobur qoʻshini kichik boʻlib, Markaziy Osiyodagi Temuriylar harbiy anʼanalarini davom ettirgan edi[1]. Bobur poroxli qurollarga asoslangan urush tizimini joriy etmagan, aksincha, otliq kamonchilarga tayangan[2]. Bobur asos solgan imperiya uzoq yashamadi va Humoyunning quvib chiqarilishi bilan barham topdi. Biroq Akbar tomonidan 1556-yilda asos solingan Boburiylar imperiyasi ancha barqaror va uzoq umr koʻrdi[3]. Boburiylar dastlab koʻchmanchi tamaddun vakillari boʻlgan boʻlsalar-da, vaqt oʻtishi bilan oʻtroq hayot tarziga oʻtdilar[4].

Boburiylar qoʻshinlari yuqori darajadagi intizomi va turli xalqlar vakillaridan tashkil topgani bilan ajralib turgan[5]. Ular Janubiy Osiyoning shimoliy va markaziy qismlarining deyarli barchasini oʻz tasarrufiga olgan edilar[6]. Harbiy hukmronliklari eng yuqori choʻqqiga chiqqan davrda ularning raqiblari kamdan-kam hollarda ochiq maydonda yuzma-yuz jang qilishga jurʼat etganlar. Maratxa konfederatsiyasi, Ahmadnagar sultonliklari[7]:38 va Rojput qirolliklari odatda Boburiylarning shaharlari hamda harbiy qarorgohlariga qarshi kurashda ojiz edilar[8]. Shu sababli ular, odatda, partizanlar urushi yoki Fabian strategiyasiga murojaat qilganlar[9]:56. Avrangzeb hukmronligi davrida ham Boburiylar qoʻshini turli xalqlar vakillaridan tashkil topgan boʻlib, uning saflarida Turandan kelganlar (Markaziy osiyoliklar), forslar, afgʻonlar va mahalliy hindlar xizmat qilgan[10].

Boburdan Humoyungacha boʻlgan davr

1520-yilda Bobur Panjobning gʻarbiy hududlariga bosqin uyushtirdi va 1524-yilga kelib Lohurni boʻysundirdi[11]. U Birinchi Panipat jangida qoʻshinining asosiy jangovar tizimiga asos soldi. Bu jangda Bobur Tulugʻma usulini qoʻllab, Ibrohim Loʻdiy qoʻshinini qurshab oldi va uni toʻgʻridan-toʻgʻri toʻplardan oʻqqa tutiladigan holatga keltirdi. Natijada dushmanning jangovar fillari vahimaga tushdi[12]. Chanderi jangida esa rojputlar ustidan yakuniy gʻalabasini qoʻlga kiritdi[13][14]. 1527-yilda Bobur Xanva jangida yana mushaklardan foydalandi. Bu jangda u Mevar hukmdori Rana Sangram Singh va boshqa mahalliy hukmdorlar ittifoqini magʻlub etdi. 1529-yilda esa afgʻon qarshilik kuchlarining qoldiqlariga qarshi Gaghara jangida gʻalaba qozondi[11].

Boburning vorisi Humoyun hukmronligi Shershoh boshchiligidagi Sur imperiyasi bilan kechgan toʻqnashuvlar bilan tavsiflanadi. Taxtini mustahkamlab olgach, Humoyun Ahmadshoh tahdidini bartaraf etdi hamda Gujarat, Malva, Champaner va ulkan Mandu qalʼasini oʻz imperiyasiga qoʻshib oldi[15]. Dastlab Agrada qolib, Boburiylarning harbiy tashkiloti va boshqaruv tizimini kuzatgan Shershoh Boburiylar imperiyasining harbiy tizimi qanday faoliyat yuritishini qayd etgan[16][17]. Shershoh doʻsti bilan suhbatda shunday degan:

Agar omad va baxt menga yor boʻlsa, tez orada Boburiylarni Hindistondan quvib chiqaraman. Zero, Boburiylar jangda yoki yakkama-yakka olishuvda afgʻonlardan ustun emaslar. Biroq afgʻonlar oʻzaro nizolar tufayli Hind imperiyasini qoʻldan boy berdilar. Boburiylar orasida boʻlganim va ularning jangdagi xatti-harakatlarini bilganim sababli shuni angladimki, ularda na tartib, na intizom bor. Ularning hukmdorlari esa nasl-nasabi va mavqeyiga magʻrurlanib, davlat boshqaruvini shaxsan nazorat qilmaydilar, davlatning barcha ishlari va yumushlarini zodagonlar hamda vazirlarga topshiradilar va ularning soʻzlari hamda ishlariga toʻliq ishonadilar. Bu amaldorlar askar, dehqon yoki isyonkor zamindor bilan bogʻliq har qanday ishda oʻz manfaatlarini koʻzlab, poraxoʻrlik bilan ish tutadilar[18].

1535-yilda Humoyun Gujarat sultoni portugallar yordamida Bayanadagi Boburiylar hududlariga hujum qilishni rejalashtirayotganidan xabar topdi. Shundan soʻng Humoyun qoʻshin toʻplab, Bahodirshohga qarshi yurish boshladi[19]:107. Biroq Humoyun hujumni davom ettirish oʻrniga yurishni toʻxtatib, oʻz mavqeyini mustahkamlash bilan cheklandi. Bu orada sulton Bahodirshoh qochib, portugallar panohiga oʻtdi[20]. Humoyun Gujaratga yurish boshlaganidan koʻp oʻtmay, Shershoh Boburiylardan Agrani tortib olish uchun qulay fursat yuzaga kelganini angladi[19]:107. Sharqda Mahmud Loʻdiy boshchiligidagi afgʻonlar tahdidi kuchaygani sababli,[21] Humoyun 1532-yilda Dadra jangida ularning qoʻshinini magʻlub etdi. Oʻsha yilning sentabr oyida esa Shershoh nazoratidagi Chunar qalʼasini qamal qildi. Qamal toʻrt oydan ortiq davom etgan boʻlsa-da, natija bermadi. Sher Shoh Chunar ustidan nazoratni saqlab qolish sharti bilan Boburiylarga sadoqat bildirishni taklif qildi va oʻgʻillaridan birini garov sifatida yubordi. Humoyun bu taklifni qabul qilib, 1532-yil dekabrida qamalni toʻxtatdi va Gujarat sultonligi hukmdori Bahodirshoh tahdidi kuchaygani sababli Agraga qaytdi. U qoʻshinini boʻlib yuborishdan bosh tortdi, chunki bu oʻz harbiy qudratini zaiflashtiradi, deb hisoblardi[22][23][24].

The Sur Empire at its height
Shershoh hukmronligi davrida eng katta hududga ega boʻlgan Sur imperiyasining xaritasi (1538/1540–1545)[25]

Bengaliya sultonligi bilan munosabatlarning keskinlashuvi uning hukmdorini Humoyundan yordam soʻrashga undadi. Bunga javoban Humoyun 1537-yil iyulida Boburiylar qoʻshinini safarbar etib, Chunar tomon yurish boshladi. Humoyun 1537-yil noyabrida qalʼaga yetib kelib, uni qamal qildi. Qamal olti oydan ortiq davom etdi va Rumi Xonning shaharni egallashga urinishlariga qaramay, qal’a oxir-oqibat taslim boʻldi. Shundan soʻng Shershoh Bengaliyaga ikkinchi bor bostirib kirdi va 1538-yil mart oyida Rohtasgarhni egalladi. U bu qalʼadan afgʻon oilalarini joylashtirish hamda urushda qoʻlga kiritilgan oʻljalarni saqlash uchun foydalandi. Rohtasgarhdagi gʻalabasidan keyin Shershoh Gaudani qamal qildi. 1538-yil aprelida shahar afgʻon qoʻshinlari tomonidan egallandi[26][21][27]. Ushbu gʻalabalardan soʻng Shershoh ilk bor toj kiydi[28][29]. Humoyun Bengaliyani dushman davlat qoʻlida qoldirishni istamadi[30][31]. Shu sababli u Shershohga qarshi Bengaliyaga yurish boshladi. Biroq noqulay ob-havo sharoiti yurishni qiyinlashtirdi: yogʻingarchilik tufayli Patna va Monghyr oraligʻida Humoyunning yuklari yoʻqotildi[32]. Nihoyat, Humoyun 1538-yil 8-sentabrda Gaudaga yetib keldi va hech qanday qarshilikka uchramasdan shaharni egalladi[21]. Humoyun bir necha oy Gaurda qolib ketdi. Noqulay ob-havo tufayli u yerdan chiqib keta olmagan Humoyun shu vaqt davomida shaharda tartibni tiklash bilan shugʻullandi.

Shu bilan bir vaqtda Shershoh Boburiylar hududining ichkarisiga chuqur kirib bordi. U Bihar va Varanasini egalladi, Chunar ustidan nazoratni qayta tikladi hamda afgʻon qoʻshinining boshqa qismlari bilan Jaunpurni qamal qildi. Uning qoʻshinlari Kannaujgacha yetib bordi[31].

1539-yil 26-iyunda Humoyun Shershohga qarshi 200 000 kishilik qoʻshin bilan maydonga chiqdi[33]. Humoyun Karmanasa daryosidan oʻtdi. Bu hududda uning qoʻshini afgʻonlar hujumiga nisbatan zaif holatda edi. Vaziyatning noqulayligini anglagan Shershoh Chausa jangida Humoyun boshchiligidagi qoʻshinga hujum qildi. Afgʻonlar Boburiylar qoʻshinini kutilmaganda bosib, uni tor-mor etdilar. Humoyun oʻz jonini saqlab qochishga muvaffaq boʻldi, biroq Boburiylar 7 000 nafardan ortiq askarini, jumladan, koʻplab nufuzli zodagonlarini yoʻqotdilar[34][35][36].

Magʻlubiyatdan soʻng Humoyun Agraga qaytdi va ukasi Hindal Mirzo keltirib chiqargan tartibsizliklardan keyin shaharda osoyishtalikni tikladi. Shundan soʻng Humoyun katta qoʻshin toʻplab, 40 000 askar bilan yurish boshladi. Shershoh esa 15 000 kishilik qoʻshin jamladi. Humoyun Shershoh bilan Kannauj yaqinida toʻqnashdi. Ikki qoʻshin Gang daryosining ikki qirgʻogʻida bir-biriga qarama-qarshi joylashdi. Humoyun daryodan oʻtib, kichik toʻqnashuvlarni boshladi. Jang davomida koʻplab zodagonlar tanib qolmaslik uchun oʻzlarining martaba va mansab belgilarini yashirdilar, koʻpchilik esa jang maydonidan qochib ketdi. Boburiylar qoʻshini magʻlubiyatga uchradi, Humoyun esa Sindhga qochdi. Ushbu gʻalabadan soʻng Shershoh 1540-yil 17-mayda Shimoliy Hindiston imperatori sifatida ikkinchi bor toj kiydi[37][38][39].

Shershohning vorisi Islomshoh 1554-yilda vafot etganidan soʻng, Humoyun Safaviylar yordami bilan katta qoʻshin toʻpladi. Qoʻshinning mutlaq koʻpchiligi shialardan iborat edi. Shayx Ahmad Humoyunga shunday degan edi: „Shohim, qoʻshiningizning barchasi rofiziylar ekanini koʻrib turibman... Askarlariyingizning ismlari ham hamma joyda shunday. Ularning barchasi Yor Ali, Kashfiy Ali yoki Haydar Ali deb atalishini koʻryapman, boshqa sahobalar nomi bilan atalgan birorta kishini uchratmadim“[40].

Humoyun qoʻshin qoʻmondonligini Bayramxonga topshirdi. U qoʻshinni deyarli hech qanday qarshilikka uchramasdan Panjob orqali olib oʻtdi. Uning yagona yirik jangi Sirhindda Sikandar Shoh Suriyga qarshi boʻlib oʻtdi. Bayramxon dastlab dushman bilan ochiq jangga kirishdi, biroq keyin goʻyoki qoʻrqqandek tezda chekinishga tushdi. Dushman uning ortidan quvib kelganida, oldindan tayyorlangan mudofaa istehkomlariga duch keldi va butunlay tor-mor etildi. 1555-yil 22-iyunda boʻlib oʻtgan Sirhind jangida Sikandar Shoh Suriy qoʻshinlari qatʼiy magʻlubiyatga uchradi va Boburiylar imperiyasi qayta tiklandi[41]. Sirhinddagi gʻalabadan soʻng koʻplab shahar va qishloqlar poytaxt tomon yoʻl olgan qoʻshinni xursandchilik bilan kutib oldi. 1555-yil 23-iyulda Humoyun Dehlida yana bir bor Bobur taxtiga oʻtirdi[42].

Yana qarang

Manbalar

  1. ↑ Rachel Dwyer. Key Concepts in Modern Indian Studies. NYU Press, 2016. ISBN 978-1-4798-4869-0. 
  2. ↑ Roy 2015, ss. 65–66.
  3. ↑ Sita Ram Goel. The Story of Islamic Imperialism in India, 1994. 
  4. ↑ The Indian Ocean in the Making of Early Modern India, Illustrated, Routledge, 2016 — 194-bet. ISBN 978-1351997454. Qaraldi: 2024-yil 19-iyul. „...Mughal army shed most of its post-nomadic..“ 
  5. ↑ Melo 2022, s. 54.
  6. ↑ Manjeet S. Pardesi (2017)
  7. ↑ The State at War in South Asia Studies in War, Society, and the Military (En). Ohio State University; University of Nebraska–Lincoln, 2005 — 47-bet. Qaraldi: 2024-yil 13-mart. „Stephen Rosen's calculations show that even the most conservative figures for Indian soldiers per capita are at least as high as those for Europe at the end of the Thirty Years' War (1650), that is, 550,000, or 0.5 percent of a population of some 105 million (Europe west of the Urals, including Scandinavia, Britain, European Russia, Spain, and the Balkans). He also states that the actual numbers may be closer to ten times the incidence of soldiers per captain Europe during that war. Furthermore, in sharp contrast to European states, the Mughals controlled only a small proportion of the total military forces in India. The Ain-i-Akbari gives the empire's total number of soldiers in the 1590s as 4.4 million, which includes local militia, consisting mainly of foot soldiers outside of Mughal control. This represents 3 percent of an estimated population of 135 million in 1600.“ 
  8. ↑ Abdul Sabahuddin & Rajshree Shukla (2003, s. 199)
  9. ↑ Andrew de la Garza (2016, s. 48)
  10. ↑ „DECLINE AND DISINTEGRATION OF THE MUGHAL EMPIRE“ (en). HISTORY MARG (2023-yil 23-oktyabr). Qaraldi: 2026-yil 6-iyul.
  11. ↑ 11,0 11,1 ; Anara TabyshalievaHistory of Civilizations of Central Asia. UNESCO, 1992 — 300-bet. ISBN 978-92-3-103876-1. 
  12. ↑ Chaurasia, Radhey Shyam. History of medieval India : from 1000 A.D. to 1707 A.D.. New Delhi: Atlantic Publ., 2002 — 89–90-bet. ISBN 81-269-0123-3. 
  13. ↑ Chaurasia, Radhey Shyam. History of Medieval India: From 1000 A.D. to 1707 A.D. (en). Atlantic Publishers & Dist, 2002. ISBN 978-81-269-0123-4. 
  14. ↑ Sharma, Gopi Nath. Mewar & the Mughal Emperors (1526–1707 A.D.) (en). S.L. Agarwala, 1954. 
  15. ↑ Keay, John. India : A History. London: HarperCollins, 2000 — 298-bet. ISBN 0-00-255717-7. 
  16. ↑ Ali Khan 1925, s. 17-18.
  17. ↑ Mehta 2019, s. 164-165.
  18. ↑ Ali Khan 1925, s. 18-19.
  19. ↑ 19,0 19,1 Muzaffar H. Syed. History of Indian Nation : Medieval India (en). K. K. Publications, 2022. 
  20. ↑ Banerji 1938
  21. ↑ 21,0 21,1 21,2 „Rule of Afghans“. Banglapedia. Qaraldi: 2023-yil 16-avgust.
  22. ↑ Chandra 2007, s. 212-213.
  23. ↑ Ali Khan 1925, s. 33.
  24. ↑ Mehta 2019, s. 167.
  25. ↑ Schwartzberg, Joseph. A Historical Atlas of South Asia. University of Chicago Press, 1978 — 44-bet. ISBN 0-19-506869-6. 
  26. ↑ Mahajan 1968, s. 41.
  27. ↑ Puri & Das 2003, s. 113.
  28. ↑ Jenkins 2015, s. 64.
  29. ↑ Bhattacherje 2009, s. 52.
  30. ↑ Chandra 2007, s. 215-216.
  31. ↑ 31,0 31,1 Mehta 2019, s. 168.
  32. ↑ A New History of India (En). Indian Press, 1942 — 244-bet. Qaraldi: 2024-yil 10-mart. 
  33. ↑ Mahajan, V. D.. History of Medieval India (en). S. Chand Publishing, 2007 — 40-bet. ISBN 978-81-219-0364-6. 
  34. ↑ Ali Khan 1925, s. 34-36.
  35. ↑ Chandra 2007, s. 216-217.
  36. ↑ Mahajan 1968, s. 42.
  37. ↑ Ali Khan 1925, s. 38-41.
  38. ↑ Chandra 2007, s. 217.
  39. ↑ Mehta 2019, s. 169.
  40. ↑ Afzal Husain and Afzal Husan (1981). "LIBERTY AND RESTRAINT—A STUDY OF SHIAISM IN THE MUGIAL NOBILITY". Proceedings of the Indian History Congress 42: 276. https://www.jstor.org/stable/44141140. 
  41. ↑ „Battles for India at Sirhind“ (en-US). Times of India Blog (2018-yil 18-mart). Qaraldi: 2022-yil 25-oktyabr.
  42. ↑ Toler, Pamela D. (February 2011). "An Untimely Death". Calliope 21 (5): 3. https://search-ebscohost-com.libezp.lib.lsu.edu/login.aspx?direct=true&db=mat&AN=57855763&site=eds-live&scope=site.. 

Adabiyotlar

  • Prasad, Beni. History of Jahangir, 2nd, Allahabad: The Indian Press, 1930. 
  • Sarkar, Jadunath (1920), History of Aurangzib: Based on Original Sources, Longmans, Green and Company
  • Roy, Kaushik. War, Culture and Society in Early Modern South Asia, 1740-1849, Volume 3 Asian States and Empires, Taylor & Francis, 2011. ISBN 978-1-136-79087-4. 

& Roy, Kaushik. Military Manpower, Armies and Warfare in South Asia (ebook), Taylor & Francis, October 6, 2015. ISBN 978-1-317-32128-6.