Ibn Hamdon al-Hanbaliy
Abu Abdulloh Najmiddin Ahmad bin Hamdon bin Shabib bin Hamdon al-Harroniy al-Hanbaliy (arabcha: أبو عبد الله نجم الدِّين أحمد بن حمدان بن شبيب بن حمدان الحراني الحنبلي) odatda Ibn Hamdon nomi bilan tanilgan — hanbaliy mazhabi musulmon olimi va qozisi (1206–1295) edi. Ibn Hamdon Harronda tugʻilib oʻsgan va keyinchalik hayotida Damashq, Halab va Quddusga safar qilgan, soʻngra Qohiraga joylashgan. Ibn Hamdon Qohirada qozilik lavozimiga tayinlangan va u yerda 1295-yilgacha yashagan[1].
Ibn Hamdon fiqh ilmidagi yuqori mahorati bilan tanilgan boʻlib, u Hanbaliy fiqh mazhabining imomlaridan biri hisoblanadi. U, shuningdek, Qur’on, Sunnat, algebra va adabiyot sohalarida ham chuqur bilimga ega boʻlgan. Ibn Hamdon, bundan tashqari, muftiy va muallim ham edi[2].
Ilohiyot
Oʻzining „Nihayat al-Mubtadiyyin“ asarida Ibn Hamdon Ahmad bin Hanbalning Allohni na zarra (javhar), na jism (jism) deb bilmasligi, U oʻzgarishga yoʻliqmasligi va yaratgan maxluqlari ichida joylashmasligini qayd etadi. U, shuningdek, Ahmad bin Hanbal Allohni maʼlum bir makonda deb hisoblamaganini va U hech qanday chegaralar bilan oʻralmaganini, chunki U makonlar yoʻq boʻlgan azaliy zamonda ham ibtidosiz mavjud boʻlganini, soʻngra makonni yaratganini va Alloh makon yaratilishidan oldingi holatidayoq qolishini yozib qoldiradi. U yana Ahmad bin Hanbalning Allohni hech narsaga oʻxshamas va hech narsa Unga oʻxshamas deb eʼtiqod qilganini, kim Allohni yaratilmishlarga oʻxshatsa, kofir boʻlishini taʼkidlaganini ham keltiradi[3].
Ustozlari
Abdulqodir ar-Rahaviy, Faxriddin ibn Taymiyya[α], Yusuf as-Sakakiniy al-Harroniy, Abu Bakr bin Nosir al-Harroniy, Sulama bin Sadoqa, Nosihiddin bin Jumay, Abu Ali al-Ivqiy, Ibn Sabbah, Ibn Gʻassa, Ibn Ruzba, Ibn Siddiq al-Harroniy, Nosihiddin bin Abu al-Fahm, Shamsiddin al-Munja, Ibn Salama an-Najjar, Ibn Xalil, Majdiddin ibn Taymiyya[β][4].
Shogirdlari
Ibn Abu Bakr al-Harbiy, Sayfiddin an-Nablusiy, Sharafiddin ad-Dimyatiy, Sadiddin al-Harsiy, Ibn al-Haddod al-Omidiy, Zayniddin bin Habib, Ibn Jubaro al-Maqdisiy, Ibn Mas’ud al-Harsiy, Fathiddin bin Sayyid an-Nas, Qutbiddin Abdulkarim, Alamiddin al-Birzaliy, Jamoliddin al-Mizziy, Badriddin bin al-Habbal, Sanqar al-Havashiy, Ibn Abu al-Qosim al-Farqiy, Ibn Abu al-Haram al-Qalansiy[5].
Manbalar
- ↑ Al-Harrani, Ahmad. Al-Ri'aya fi al-Fiqh — 52-bet.
- ↑ Al-Harrani, Ahmad. Al-Ri'aya fi al-Fiqh — 39-bet.
- ↑ Maevskaya, L. B. and Aga, X. M., 2024. Axmad ibn Xanbal (780–855): osobennosti i prinsipi veroucheniya. Islamovedenie, 15(4 (62)), p.59.
- ↑ Al-Harrani, Ahmad. Al-Ri'aya fi al-Fiqh — 24-bet.
- ↑ Al-Harrani, Ahmad. Al-Ri'aya fi al-Fiqh — 32-bet.