Kontent qismiga oʻtish

Eronda hijob

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya

1979-yilgi Eron inqilobidan soʻng, yangi Islom Respublikasi rahbari Ruhulloh Xumayniy farmoni bilan hijob barcha eronlik ayollar uchun majburiy kiyimga aylandi[1]. Hijob musulmon ayollar uchun taqvodorlik, qadr-qimmat va shaxsiy identifikatsiya belgisi sifatida qaralgan[2].

Safaviylar sulolasi davrida Eron markazlashtirildi va shialik rasmiy din sifatida eʼlon qilindi, bu esa ayollar orasida hijob kiyishning keng tarqalishiga sabab boʻldi[3]. Qojarlar davrida ham ayollar hijob kiyishni davom ettirdilar, bu davrda Yevropa modasi va matolaridan taʼsirlanish kuchaydi. Shu bilan birga, choʻrilar jamoat joylarida yuzlarini ochiq tutgan, ammo ularga hurmatli ayollar sifatida qaralmagan[4].

Pahlaviylar davri (1925–1979) Erondagi ayollar kiyimi va hijobda sezilarli oʻzgarishlar bilan ajralib turdi, bu esa gʻarblashtirish, modernizatsiya va siyosiy islohotlarning taʼsirini aks ettiradi. Rizo Shoh hukmronligi (1925–1941) davrida mamlakatni dunyoviylashtirish va modernizatsiyalash harakatlari doirasida ayollar majburiy hijobsizlantirildi. Bu jarayon „Kashf-e hijob [en]“ deb nomlangan va unga qarshilik koʻrsatgan ayollar tazyiq, zoʻravonlik va qamoqqa duch kelishgan[5].

Muhammad Rizo Pahlaviy davrida (1941–1979) ayollarning kiyinish tanlovi nisbatan erkin boʻlib, ayniqsa shahar elitasi orasida gʻarbona uslub va matolar ragʻbatlantirilgan. Ayollar koʻpincha ipak, baxmal yoki zarboʻfdan tikilgan koʻylaklar, yubkalar, shim va paltolar kiyishgan. Shuningdek, ular hijobni shaxsiy, diniy yoki siyosiy afzalliklariga qarab turli shakllarda – roʻmol, shapka yoki pardalar koʻrinishida taqishgan[6].

1979-yilgi inqilobdan soʻng hijob yangi hukumat tomonidan majburiy kiyinish talabi sifatida qayta joriy qilindi. Bu cheklovlar ayollar huquqlarini talab qilgan faollar va fuqarolarning namoyishlariga sabab boʻldi. Hukumat namoyishlarni zoʻravonlik bilan bostirdi, xususan Mahsa Amini namoyishlari [en] (2022–2023) vaqtida. 2024-yil sentyabrda, Aminiyning vafotidan ikki yil oʻtgach, Eron prezidenti Masʼud Pizishkiyon axloq politsiyasi endi ayollarni hijob kiyishi boʻyicha „bezovta qilmasligini“ eʼlon qildi[7][8].

Aksariyat eronlik ayollar roʻmol, shayla yoki chadra kiyishadi. Siston va Balujiston ustonida yashovchi sunniylar va balujlar odatda oilaviy taqvodorlik va kamtarlik belgisi sifatida qora niqob taqishadi. Keshm orolida esa eng keng tarqalgan bosh kiyim turi burqa niqobidir[9].

Tarixi

Musulmonlar Umar davrida (milodiy 637-yil) Eronni fath etdilar va eronliklar asta-sekin Islomni qabul qilib, hijob kabi musulmon urf-odatlarini oʻzlashtirib bordilar. Istilolardan oldin eronliklar turli xil kiyimlar kiyishar, hatto hijobga oʻxshash roʻmol ham oʻrashar edi. Oʻrta asrlarda Markaziy Osiyodan kelgan turkiy koʻchmanchi qabilalarning ayollari esa roʻmol oʻramasdi[10][11].

Safaviylar davri

XVI asrda Safaviylarning Eronni shia mazhabiga oʻtkazishi [en] (1501-yildan 1736-yilgacha) va markazlashtirish jarayonining bir qismi sifatida, hijob butun Eron imperiyasi boʻylab shaharlardagi koʻplab dindor ayollar uchun standart bosh kiyimi sifatida belgilandi[12]. Bundan faqat qishloqlar va qashqaylar kabi koʻchmanchi qabilalardagina istisno boʻlgan[10][11][13][14][15]. Butun yuzni yopish eronliklar orasida kamdan-kam uchrar va asosan eronlik arablar [en] hamda eronlik afgʻonlar [en] ga xos edi.

Biroq, Safaviylar davlatida hijob bir xil va yagona shaklda boʻlmagan. Turli etnik va diniy guruhlardan boʻlgan ayollar oʻzlarining mintaqaviy va madaniy oʻziga xosliklarini aks ettiruvchi turli xil uslub va rangdagi paranji hamda roʻmollarni oʻrashgan.[16]. Ba’zi ayollar esa Yevropa modasi ta’sirida shlyapa, salla va qalpoqlarni ham taqishgan.

Safaviylar saroyi kiyim-kechak jihatidan ham xilma-xil va hashamatli joy boʻlgan. Saroyning ayollari shoyi, baxmal, kimxob va moʻynadan tikilgan, oltin va kumush bilan naqshlangan, javohir va marvaridlar bilan bezatilgan dabdabali va hashamatli liboslar kiyishgan. Ular, shuningdek, mandil (salla materiali), qalānsūwas (konussimon qalpoq) va toj kabi turli xil bosh kiyimlarini ham kiyishgan[17].

Qojarlar davri

Qojarlar davridagi hijob: Rizoshohning xotini Toj ul-Muluk.

Qojarlar sulolasi davrida hijob Eronlik ayollar orasida keng tarqalgan urfdagi kiyim boʻlgan va u sulolaning madaniy, diniy va siyosiy oʻziga xosligini aks ettirgan. Hijob Safaviylar sulolasi tomonidan joriy etilgan va Qojarlar tomonidan davom ettirilgan boʻlib, ayollar uchun islomiy kiyinish qoidalari asosida majburiy edi[17].

Hijob koʻpincha rang-barang va naqshli matolardan tayyorlangan, ba’zan marvarid, pat yoki gullar bilan bezatilgan. Keyingi davrlarda ayollarning kiyimlari murakkablashib, Yevropa uslublari va matolarining ta’siri sezilgan. Ayollar ipak, baxmal yoki kimxobdan tikilgan, bel qismi tor va keng yubkali uzun koʻylaklar kiyishgan. Ularning koʻylaklari ustidan kurtkalar, nimchalar va shollar tashlanib, kiyimlar kashta, toʻr, lentalar va zargarlik buyumlari bilan bezatilgan[18][19].

Eronda qullik davri [en]da kanizaklar (haram ichidagi jinsiy ajratishdan tashqarida) yolgʻiz yurishlari mumkin boʻlgan, bu ularni hur ayollardan ajratib turardi[4].

Rizoshohning xotini Toj ul-Muluk hamda ularning qizlari Shams Pahlaviy va Ashraf Pahlaviy [en] (1936-yil 8-yanvar)

Qojarlar sulolasi koʻplab ichki va tashqi qiyinchiliklarni (masalan, Erondagi konstitutsiyaviy inqilob [en], tamaki protesti [en] va Ingliz-Rus bitimi [en]) boshdan kechirdi. Bu voqealar eronlik ayollarning hayoti va ijtimoiy rollariga ta’sir qilgan. Ular turli ijtimoiy va siyosiy harakatlarda, jumladan ayollar uygʻonishi, ayollar uyushmalari va ayollar parlamentida faol ishtirok etgan.

Ba’zi ayollar, masalan, Bibi Khanoom Astarabadi [en], Tuba Azmudeh [en] va Sediqeh Dowlatabadi [en] huquq va ta’limni rivojlantirish uchun faol kurashgan[17].

XIX asr oxirida iqtisodiy inqiroz paytida shaharlik eng kambagʻal, dindor ayollar roʻmol sotib olishga qodir boʻlmagan[20][21]. Shu sababli, koʻpchilik ayollar uyda yashirinib, himoyalangan yoki chadra kiyishga majbur boʻlgan[20].

Pahlaviylar davri

1920-yillarda, jamiyatda yuzni toʻsish borasidagi ijtimoiy bosimlarga qaramasdan, ayrim eronlik ayollar niqobsiz koʻrina boshladilar. 1924-yilda qoʻshiqchi Qamar-ol-Moluk Vaziri [en] Tehrondagi „Grand“ mehmonxonasi va Qirollik saroyi teatrida erkak-ayol aralash davrada niqobsiz chiqish qilib, jinslar segregatsiyasi va ayollarning yopiq saqlash anʼanasini buzdi[22]. 1925-yil dekabrda hokimiyat tepasiga harbiy zobit Rizoshoh keldi; u „gʻarblashgan, uy tashqarisida faol ayollar“ni qoʻllab-quvvatladi va ulamolarning taʼsiriga qarshi chiqdi[23]. Eronlik ayollar huquqlari himoyachilari niqobni olib tashlash harakatini qoʻllab-quvvatladilar. Feminist Sediqeh Dowlatabadi [en] 1928-yilda Eronda jamoat joylarida niqobsiz koʻringan birinchi ayol deb hisoblanadi[24][25]. Niqobsiz koʻrinish yoki hatto uni ommaviy muhokamada maʼqullash juda bahsli masala edi; niqobni olib tashlash tarafdori boʻlgan ayollar huquqlari himoyachilarini baʼzan politsiya himoya qilishga majbur boʻlgan[26]. Shoh 1926-yilda roʻmol yoki shlyapa bilan sochini yopib, ochiq yuzda koʻringan ayrimlarga maxsus politsiya himoyasini taʼminladi[27].

1928-yilda Afgʻoniston malikasi Surayyo Tarziy Eronga rasmiy tashrifi chogʻida shoh bilan birga yuzini ochiq holda ommaga koʻrindi. Ulamolar eʼtiroz bildirib, shohdan chet ellik malikaga yuzini yopishni aytishni soʻrashdi, ammo shoh bu talabni rad etdi. Uning bu qarori shohning Eronda niqobni bekor qilishni rejalashtirayotgani haqidagi mish-mishlarga sabab boʻldi. Xuddi shu 1928-yilda shohning rafiqasi, malika (Toj ul-Muluk) Qumdagi ziyorati chogʻida Fotima Maʼsuma ziyoratgohiga yuzini ochiq va toʻliq oʻralmagan roʻmol bilan tashrif buyurdi. Buning uchun uni bir ulamo qattiq tanqid qildi[28]. Bunga javoban, Rizoshoh ertasi kuni malikani tanqid qilgan ulamoni omma oldida kaltakladi[28].

Mamlakatni zamonaviylashtirish siyosatining bir qismi sifatida va Turkiyada Mustafa Kemal Atatürkga ergashib, shoh ayollarning jamiyatdagi ishtirokini ragʻbatlantirdi[29]. Ayollarning hijoblanishi masalasi ayollar ozodligi yoʻlida katta ramziy ahamiyatga ega boʻlishiga qaramay, shoh tartibsizliklarning oldini olish maqsadida islohotni asta-sekinlik bilan joriy etdi[29].

1933-yilda ayol oʻqituvchilar, 1935-yilda esa maktab oʻquvchilari va talaba qizlar hijobsiz yurishga undaldi[29]. Bu islohot nafaqat ayol oʻqituvchilar va talabalarga hijobsiz yurishga imkon berdi, balki ayol talabalarning erkaklar bilan birga taʼlim olishiga ham sharoit yaratdi. Ushbu islohotlar ketma-ketligi shia ulamolari tomonidan qarshilikka uchrab, tanqid qilindi[28].

1935-yilda hukumat qoʻllab-quvvatlashi bilan Kanoun-e-Banovan [en] (Xonimlar jamiyati) ayollar qoʻmitasi tashkil etildi[30]. Qoʻmitaning ayollar huquqlari faollari hijobdan voz kechish uchun targʻibot ishlarini olib borishdi[29].

Kashf-e Hijob

1936-yilda hijobning bekor qilinishini nishonlash uchun Eron qurolli kuchlari qoʻmondonlari, hukumat amaldorlari va ularning rafiqalari yigʻilishi
Asosiy maqola: Kashf-e Hijob

1936-yil 8-yanvarda[31] Rizoshoh Pahlaviy barcha hijoblarni taqiqlovchi Kashf-e Hijob (forscha: کشف حجاب‎‎; soʻzma-soʻz tarjimasi — „Ochilish“) nomi bilan mashhur boʻlgan farmonni chiqardi[32]. Hijobni yechishning rasmiy eʼloni 1936-yil 8-yanvarda boʻlib oʻtdi va bu tadbirda qirolicha hamda uning qizlariga muhim rol berildi[29]. Oʻsha kuni Rizoshoh qirolicha va ularning ikki qizi bilan birga zamonaviy kiyimlarda, hijobsiz holda Tehron oʻqituvchilar kollejining bitiruv marosimida ishtirok etdi[29]. Qirolicha diplomlarni topshirdi, shoh esa eronlik ayollarning tarixiy chetlatilganligi haqida soʻzlab, bitiruvchi qizlarga kelajak endi ularning qoʻlida ekanligini aytdi[29]. Bu Eron qirolichasining jamoatchilik oldida birinchi marta koʻrinish berishi edi. Shundan soʻng, shoh oʻzining hijobsiz turmush oʻrtogʻi va qizlarining suratlarini eʼlon qildi va hijobni yechish siyosati butun Eron boʻylab majburiy joriy etildi[29]. Ushbu farmonni amalga oshirish uchun politsiyaga jamoat joylarida hijob kiygan har qanday ayolning hijobini kuch bilan yechish buyurildi[33]. Natijada, koʻplab taqvodor, anʼanaparast ayollar ziddiyatlardan qochish uchun uylaridan chiqmaslikni afzal koʻrdilar[34][14], hatto baʼzi bir konservativ ayollar farmon tufayli hijoblarini yechishga majbur boʻlmaslik uchun oʻz jonlariga qasd qildilar[34].

Bu taqiq besh yil davomida, yaʼni 1941-yilda Rizoshoh Pahlaviy hokimiyatdan chetlatilgunga qadar amalda boʻldi. Eron ayollar harakati odatda hijobni yechish siyosatini qoʻllab-quvvatlagan[35] va Eronning koʻplab yetakchi feministlari hamda ayollar huquqlari faollari Kashf-e Hijob foydasiga targʻibot olib borish uchun Kanun-e Banuvan tashkilotiga birlashganlar. Ular orasida Hajar Tarbiat, Khadijeh Afzal Vaziri, Sediqeh Dowlatabadi, Farruxru Parsa va Parvin Eʼtesomi kabi taniqli ayollar bor edi[36].

Diniy konservatorlar islohotga gʻazab bilan munosabat bildirdilar. Eronning hozirgi Oliy rahbari Ali Xomanaiyning taʼkidlashicha, bu siyosat musulmon jamiyatlarida ayollarning oʻzi „odob-axloqi“ tufayli yuzaga kelgan „iymonning ulkan kuchini yoʻq qilishga“ qaratilgan edi. Uning fikricha, hijob musulmon ayollarini Gʻarbdagi ayollar duch kelayotgan „yovuz zoʻravonlikdan“ himoya qilgan va xalqni jinsiy istak bilan band boʻlishdan asragan[37].

Muhammad Rizo Pahlaviy davri

Muhammad Rizo Pahlaviyning (h. 1941–1979) davrida uning otasi Rizoshoh tomonidan joriy etilgan Kashf-e hijob siyosati yumshatildi. 1941-yildan boshlab roʻmol yoki chadra kiyish endi qonunbuzarlik hisoblanmas va ayollar oʻz xohishlariga koʻra kiyinishlari mumkin edi[38]. Biroq, hijob va chadra jamiyatda koʻpincha qoloqlik yoki quyi tabaqaga mansublik belgisi sifatida qabul qilinib, chadra kiyish ijtimoiy zinapoyadan koʻtarilishda sezilarli toʻsiq boʻldi[39]. Roʻmol oʻragan ayollar cheklangan maʼlumotga ega konservativ diniy oilalardan, roʻmolsiz ayollar esa koʻproq maʼlumotli hamda yuqori yoki oʻrta professional tabaqadan deb hisoblanar edi[38]. Oʻqituvchilar va hamshiralar kabi oʻrta tabaqa ayollari ish joylarida ochiq holda faoliyat yuritishgan, ammo baʼzan uylariga yoki oilalariga qaytganlarida chadra kiyishga majbur boʻlishgan[40].

Roʻmol yoki chadra kiygan ayollarga nisbatan kamsitilgan munosabatda boʻlinar, baʼzi davlat muassasalari ularning kirishini cheklashga intilar, ayrim restoranlar esa bunday ayollarni qabul qilishdan bosh tortardi[33][41].

1970-yillarda chadra odatda guldor yoki oq, bej kabi ochroq ranglarda boʻlgan; qora rangli chadralar odatda motam marosimlari uchun ishlatilgan va faqat 1970-yillarning oʻrtalaridan boshlab kundalik kiyim sifatida qabul qilinishi ortgan. Shunga qaramay, Eron inqilobidan avvalgi davrda Qum shahridan tashqarida qora chadra kiyish siyosiy islomga sodiqlik belgisi sifatida baholangan va Eron jamiyatining ayrim qatlamlari tomonidan salbiy qabul qilingan.

Shu davrda Fada'iyan-e Islam [en] (Islom fidoyilari) kabi anʼanaparast guruhlar majburiy hijob joriy etishni va yuzini ochib yurgan ayollarni taqiqlashni talab qilishgan, ammo ularning saʼy-harakatlari natijasiz qolgan[36].

Islom Respublikasi davri

Shoh va gʻarblashtirish siyosatiga qarshi harakat

1979-yilgi Islom inqilobi arafasida oʻqimishli oʻrta sinf ayollari orasida hijob kiyish siyosiy ramzga aylana boshladi. Bu holat Pahlaviylar sulolasining modernizatsiya siyosatiga va, shu orqali, Pahlaviy hukmronligiga qarshi muxolifatning ifodasi edi[39]. Xuddi shu maqsadda, koʻplab oʻrta sinf ishchi ayollari hijobni qoʻllashga kirishdilar[39].

Hijob oʻrta sinf muxolifati doirasida keng tarqaldi va bir qator maʼnolarga ega boʻldi: u kambagʻallar manfaatini himoya qiluvchi inqilobiy ramz, ayollarga jinsiy obyekt sifatida munosabatda boʻlishga qarshi norozilik, doimiy hijob kiyuvchi anʼanaviy ayollar bilan birdamlik belgisi hamda xorijiy taʼsirni milliy ruhda rad etish ifodasi sifatida qabul qilindi.

Konservativ anʼanachilar hijobni fazilat belgisi deb bilishgan, hijobsiz ayollar esa buning aksi sifatida talqin etilgan. Bu kontekstda hijobsizlik orqaga ketish belgisi emas, balki Gʻarb madaniy mustamlakachiligi ramzi sifatida koʻrila boshladi. Gʻarb madaniyati, taʼlimi, sanʼati va isteʼmol mahsulotlariga boʻlgan moyillikni anglatuvchi „Gharbzadegi [en]“ (inglizcha: Westoxication) tanqid qilingan. Bunday tendensiyaga moyil ayollar imperializm mahsulotlarining „oʻta isteʼmolchisi“, „buzuq Gʻarb madaniyati“ning tarqatuvchisi, „jamiyat axloqi“ haqidagi anʼanaviy tushunchani zaiflashtiruvchi va oʻz sharafini yoʻqotgan, haddan tashqari yasangan „burjua qoʻgʻirchoqlari“ sifatida qoralangan[42].

Hijob kiyish va jinsiy segregatsiyaga qaramay, minglab yopingan ayollar erkaklar bilan birgalikda diniy marosimlarda va Shoh rejimiga qarshi namoyishlarda faol ishtirok etishdi. Bu holat hijob ayollarni jinsiy tegajogʻlikdan himoya qilganini (chunki konservativ erkaklar ularni hurmatliroq deb bilishgan) va ularga jamoat sohalariga kirish imkonini berganini koʻrsatdi[43].

Islomiy respublika

Manbalar

  1. ↑ „Explained: Why the hijab is crucial to Iran's Islamic rulers“ (en). euronews (2023-yil 18-iyul). Qaraldi: 2023-yil 4-noyabr.
  2. ↑ Khan, Hajrah „What is the Hijab and Why do Women Wear It?“ (en-US). The Abington Sun (2022-yil 10-oktyabr). Qaraldi: 2023-yil 4-noyabr.
  3. ↑ „Safavid dynasty | History, Culture, Religion, & Facts | Britannica“ (en). www.britannica.com (2023-yil 10-oktyabr). 2015-yil 30-aprelda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2023-yil 6-noyabr.
  4. ↑ 4,0 4,1 Afary, Janet. Sexual Politics in Modern Iran. Cambridge University Press, April 9, 2009. ISBN 9781107394353.  p. 57
  5. ↑ "historical study of the trend of changing the dress and hijab of women in Iranian society during the transition from the Pahlavi period to the Islamic Republic". Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry 12 (8). Archived from the original on 2025-02-20. https://web.archive.org/web/20250220144708/https://www.tojqi.net/index.php/journal/article/download/7830/5563/8397. Qaraldi: 2025-11-18. Eronda hijob]]
  6. ↑ Amirmijani, Khadejeh; Sadegh, Ali Rahimi (2021-11-11). "A historical study of the trend of changing the dress and hijab of women in Iranian society during the transition from the Pahlavi period to the Islamic Republic" (en). Turkish Online Journal of Qualitative Inquiry 12 (8): 7272–7281. ISSN 1309-6591. Archived from the original on 2023-11-06. https://web.archive.org/web/20231106220019/https://www.tojqi.net/index.php/journal/article/view/7830. Qaraldi: 2023-11-06. Eronda hijob]]
  7. ↑ „Iran's morality police will not 'bother' women, president says“ (2024-yil 16-sentyabr).
  8. ↑ „Iran's morality police will no longer 'bother' women over hijab, new president says“. Independent.co.uk (2024-yil 17-sentyabr).
  9. ↑ "Two Different Narratives of Hijab in Iran: Burqa and Niqab". Sexuality & Culture 25 (2): 681, 682-683, 686-688. April 2021. doi:10.1007/s12119-020-09789-3. ISSN 1095-5143. 
  10. ↑ 10,0 10,1 Heath, Jennifer (2008). The Veil: Women Writers on Its History, Lore, and Politics, Berkeley; Los Angeles: the University of California Press, p. 66, 252–253, 256, 260, ISBN 9780520255180
  11. ↑ 11,0 11,1 Keddie, Nikki R. (2005). "2. The past and present of women in the Muslim world" in Moghissi, Haideh: Women and Islam: Images and realities, Vol. 1, p. 53-79, Abingdon, Oxon; New York: Routledge; Taylor & Francis, ISBN 9780415324199
  12. ↑ Mitchell, Colin P. (2011). New Perspectives on Safavid Iran: Empire and Society, Abingdon, Oxon; New York: Taylor & Francis, p. 98-99, 104, ISBN 9780415774628
  13. ↑ Floor, Willem M. (2003). Agriculture in Qajar Iran, Washington, DC: Mage Publishers, p. 113, 268, ISBN 9780934211789
  14. ↑ 14,0 14,1 Chehabi, Houchang Esfandiar (2003): "11. The Banning of the Veil and Its Consequences" in Cronin, Stephanie: The Making of Modern Iran: State and Society under Riza Shah, 1921–1941, p. 203-221, London; New York: Routledge; Taylor & Francis, ISBN 9780415302845
  15. ↑ Bullock, Katherine (2002). Rethinking Muslim Women and the Veil: Challenging Historical & Modern Stereotypes, Herndon, Virginia; London: International Institute of Islamic Thought, p. 90-91, ISBN 9781565642874
  16. ↑ „Middle East: History of Islamic Dress | Encyclopedia.com“. www.encyclopedia.com. 2023-yil 4-noyabrda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2023-yil 4-noyabr.
  17. ↑ 17,0 17,1 17,2 Foundation, Encyclopaedia Iranica „Welcome to Encyclopaedia Iranica“ (en-US). iranicaonline.org. 2021-yil 6-mayda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2023-yil 4-noyabr.
  18. ↑ mo@Iran „A look at Qajar era clothing“ (en-US). The Iran Project (2018-yil 24-may). 2023-yil 6-noyabrda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2023-yil 6-noyabr.
  19. ↑ Rezaei, Zeynab „Clothing of people in Qajar era“ (en-US). Middle Eastern Handicrafts. 2023-yil 6-noyabrda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2023-yil 6-noyabr.
  20. ↑ 20,0 20,1 Bāmdād Badr-al-Mulūk and Frank Ronald Charles Bagley. From Darkness into Light Women's Emancipation in Iran. Mazda Publ., 2013.
  21. ↑ Veils and Words: The Emerging Voices of Iranian Women Writers, Syracuse, New York: Syracuse University Press, p. 19, 34–37, ISBN 9780815602668
  22. ↑ Petridis, Alexis. „Rocking the casbah: the gig of a lifetime that put Iranian women back on stage“. The Guardian (2015-yil 16-mart). 2016-yil 22-yanvarda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2017-yil 23-dekabr.
  23. ↑ Abrahamian, Iran Between Two Revolutions, 1982, p. 140
  24. ↑ Beck, Lois; Nashat, Guity. Women in Iran from 1800 to the Islamic Republic (en). University of Illinois Press, 2004. ISBN 978-0-252-07189-8. Qaraldi: 2023-yil 4-yanvar (2023-yil 1-avgustda asl nusxadan arxivlangan). 
  25. ↑ Zargarian, Tannaz (11 August 2020). Iranian Women's Quest for Self-Liberation through the Internet and Social Media: An Emancipatory Pedagogy (Thesis) (inglizcha). 10 October 2022da asl nusxadan arxivlandi. Qaraldi: 4 January 2023.
  26. ↑ Sanasarian E. The Women's Rights Movement in Iran : Mutiny Appeasement and Repression from 1900 to Khomeini. New York N.Y: Praeger; 1982.
  27. ↑ Women and Politics in Iran: Veiling, Unveiling, and. Reveiling. By Hamideh Sedghi. New York: Cambridge University. Press. 2007. p. 85
  28. ↑ 28,0 28,1 28,2 Fazle Chowdhury: Promises of Betrayals: The History That Shaped the Iranian Shia Clerics (Wayback Machine saytida 6 April 2023 sanasida arxivlangan)
  29. ↑ 29,0 29,1 29,2 29,3 29,4 29,5 29,6 29,7 Beck, Lois; Nashat, Guity. Women in Iran from 1800 to the Islamic Republic (en). University of Illinois Press, 2004. ISBN 978-0-252-02937-0. Qaraldi: 2023-yil 4-yanvar (2023-yil 4-yanvarda asl nusxadan arxivlangan).  ISBN 978-0-252-07189-8
  30. ↑ Afary, Janet. Sexual Politics in Modern Iran (en). Cambridge University Press, 9 April 2009. ISBN 978-1-107-39435-3. Qaraldi: 2023-yil 4-yanvar (2023-yil 1-avgustda asl nusxadan arxivlangan). 
  31. ↑ „How did Reza Pahlavi's dictatorship affect Iranian women?“. navideshahed.com. 2023-yil 3-yanvarda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2023-yil 3-yanvar.
  32. ↑ Milani, Farzaneh (1992). Veils and Words: The Emerging Voices of Iranian Women Writers, Syracuse, New York: Syracuse University Press, p. 19, 34–37, ISBN 9780815602668
  33. ↑ 33,0 33,1 Hoodfar, Homa (fall 1993). The Veil in Their Minds and On Our Heads: The Persistence of Colonial Images of Muslim Women, Resources for feminist research (RFR) / Documentation sur la recherche féministe (DRF), Vol. 22, n. 3/4, pp. 5–18, Toronto: Ontario Institute for Studies in Education of the University of Toronto (OISE), ISSN 0707-8412
  34. ↑ 34,0 34,1 Katouzian, Homa (2006). State and Society in Iran: The Eclipse of the Qajars and the Emergence of the Pahlavis, 2nd ed, Library of modern Middle East studies, Vol. 28, London; New York: I.B. Tauris, pp. 33–34, 335–336, ISBN 9781845112721
  35. ↑ Shahidian, Hammed. „The Iranian Left and the ‘Woman Questionʼ in the Revolution of 1978–79.“ International Journal of Middle East Studies, vol. 26, no. 2, Cambridge University Press, 1994, pp. 223–47, http://www.jstor.org/stable/164734 (Wayback Machine saytida 4 January 2023 sanasida arxivlangan).
  36. ↑ 36,0 36,1 Hamideh Sedghi, „FEMINIST MOVEMENTS iii. IN THE PAHLAVI PERIOD,“ (Wayback Machine saytida 28 January 2023 sanasida arxivlangan) Encyclopædia Iranica, IX/5, pp. 492–498, Accessed 30 December 2012.
  37. ↑ „How did Reza Pahlavi's dictatorship affect Iranian women?“ (en-IR). Khamenei.ir (2018-yil 7-yanvar). 2022-yil 23-sentyabrda asl nusxadan arxivlangan. Qaraldi: 2018-yil 13-iyul.
  38. ↑ 38,0 38,1 Vakil, Sanam. Women and politics in the Islamic republic of Iran: Action and reaction. New York: Continnuum-3PL, 2011. ISBN 978-1441197344. Qaraldi: 2023-yil 4-yanvar (2022-yil 3-dekabrda asl nusxadan arxivlangan). 
  39. ↑ 39,0 39,1 39,2 El Guindi, Fadwa (1999). Veil: Modesty, Privacy and Resistance, Oxford; New York: Berg Publishers; Bloomsbury Academic, p. 3, 13–16, 130, 174–176, ISBN 9781859739242
  40. ↑ Manba xatosi: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named :0
  41. ↑ Ramezani, Reza (2008). Hijab dar Iran, dar doure-ye Pahlavi-ye dovvom [Hijab in Iran, the second Pahlavi era] (Persian), Faslnamah-e Takhassusi-ye Banuvan-e Shi’ah [Quarterly Journal of Shiite Women], Qom: Muassasah-e Shi’ah Shinasi, ISSN 1735-4730
  42. ↑ Foran, John. Theorizing revolutions (en). London: Routledge, 2003. ISBN 978-1-134-77921-5. Qaraldi: 2023-yil 4-yanvar (2022-yil 3-dekabrda asl nusxadan arxivlangan). 
  43. ↑ Paidar, Parvin. Women and the political process in twentieth-century Iran. Cambridge [England]: Cambridge University Press, 1995 — 213–215-bet. ISBN 0-521-47340-3. OCLC 30400577.  
"https://ziyosfera.uz/index.php?title=Eronda_hijob&oldid=420462" dan olindi