Kontent qismiga oʻtish

Shirvonlik Hushang

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya
Shirvonlik Hushang
Shirvonshoh
Saltanat tax. 1372 – 1382
Oʻtmishdoshi Kavus I
Davomchisi Ibrohim I
Sulola Kasranid
Otasi Kavus
Dini Sunniy islom

Hushang (forscha: هوشنگ‎‎) 1372/73-yildan 1382-yilgacha Shirvonshoh boʻlgan.

Hayoti

U Kavus Ining oʻgʻli va vorisi edi; aynan uning davrida Shirvonshohlar davlati Jaloyiriylar sultonligi (1335–1432) hukmronligi ostiga tushgan. Hushangning oʻzi esa garov sifatida Shayx Uvays saroyida tarbiyalangan va otasi vafot etishi bilanoq ozod qilingan[1].

U qarshilik koʻrsatmadi va ehtimol 1375-yilda Shoh Shujo Muzaffariyning Ozarbayjonga yurishi doirasida Shirvonni zabt etish vazifasi berilgan Shoh Mansurga qarshi partizan urushini afzal koʻrgan boʻlishi mumkin[2]. U butun hukmronligi davomida yozuvlarida Shayx Husayn Jaloyir va Ahmad Jaloyir kabi Jaloyiriy hukmdorlar tilga olingan tangalarni zarb qilishda davom etdi. Munejjimboshiga koʻra, u qudratli Adil Aqa, yaʼni Ray hokimidan qoʻrqib Arranga qochgan birodarlarni yarashtirgan[3].

Hushang 1382-yilda oʻz fuqarolari tomonidan oʻldirilgan va shu tariqa sulolaning Kasranid tarmogʻiga barham berilgan[4]. Uning oʻrniga amakivachchasi Ibrohim I (h. 1382–1417) taxtga oʻtirgan[4]. Bu esa sulolaning Darbandiy tarmogʻi boshlanishini anglatgan[5].

Merosi

Shoir Muhammad ibn Muhammad al-Arif Ardabili oʻzining fors tilidagi masnaviy (qofiyadosh baytlarda yozilgan sheʼr) Farhod va Shirin asarini Hushangga bagʻishlagan[6]. Bu voqeani tasvirlovchi miniatyura nusxasi Istanbuldagi Topkapi saroyida saqlanadi[7].

Manbalar

  1. ↑ Wing, Patrick (2016), „Shaykh Uvays and the Jalayirid Dynasty“, The Jalayirids, Dynastic State Formation in the Mongol Middle East, Edinburgh University Press, 101–128-bet, doi:10.3366/j.ctt1bgzbrm.11, ISBN 978-1-4744-0225-5, qaraldi: 2023-11-15
  2. ↑ Ashurbeyli, Sara. Shirvanshahs' State (az). Baku: Poliqraf, 2006 — 214–217-bet. ISBN 978-5-87459-229-5. 
  3. ↑ Minorsky 1958, s. 129.
  4. ↑ 4,0 4,1 Barthold & Bosworth 1997, s. 489.
  5. ↑ Minorsky 1958, s. 130.
  6. ↑ Çağman & Tanindi 2011, s. 225.
  7. ↑ Çağman & Tanindi 2011, s. 243.

Adabiyotlar