Сабр
Qiyofa
Бу мақолада ички ҳаволалар жуда кам. |
Сабр — ғам-кулфат, азоб-мусибатларга чидаш, тоқат қилиш; ўз ихтиёри билан нафсни тийиш; қаноатли бўлиш. Исломда тўғри йўлдан адашмасдан бориш учун киши ўз майлларини сўндириши лозимлиги таъкидланади. Сабрли бўлиш мусулмонларнинг асосий фазилатларидан бири ҳисобланади. Қуръоннинг бир неча оятларида мусулмонларнинг сабрли бўлишига даъват бор. Ҳадисларда инсон учун сабрдан яхшироқ ва улуғроқ неъмат ато этилмагани баён қилинган. Киши оғир пайтда бардош билан, неъмат етганида шукр ва яхшилик билан сабр қилиши керак. Тасаввуфда сабр турлича талқин этилади[1].
Манбалар
| Ушбу мақолада Ўзбекистон миллий энсиклопедияси (2000-2005) маълумотларидан фойдаланилган. |
| Ушбу мақола çаладир. Сиз уни бойитиб, ЗиёСферага ёрдам бериşингиз мумкин. Бу андозани аниқроғига алмаштириш керак. |