Kontent qismiga oʻtish

Ovezgeldi Atayev

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya
Ovezgeldi Atayev
Овезгельды Атаев
5-chi Turkmaniston Assambleyasi raisi
Mansab davri
12-noyabr 2002 – 22-dekabr 2006
Vorisi Akja Nurberdiýewa
Avvalgisi Tagandurdy Hallyýew
Turkmaniston Bosh sudyasi
Mansab davri
6-yanvar 1999 – 12-noyabr 2002
Oʻtmishdoshi Ata Rahmanov
Vorisi Ýagşygeldi Esenov
Shaxsiy maʼlumotlari
Tavalludi 1951 (yoshi 74–75)
Ashxabad, Turkman SSR, SSSR
(hozirgi Ashxobod, Turkmanistan)
Siyosiy partiyasi Turkmaniston Demokratik partiyasi
Kasbi siysatchi

Ovezgeldi Atayev (ruscha: Овезгельды Атаев; 1951-yilda tugʻilgan) — Turkmaniston siyosatchisi. U 2002-yildan 2006-yilgacha Turkmaniston Majlisi raisi boʻlgan. Turkmaniston Konstitutsiyasiga koʻra, Ovezgeldi Atayev 2006-yil dekabrida Saparmurod Niyazov vafotidan soʻng muvaqqat prezident boʻlishi kerak edi. Biroq Turkmaniston Davlat xavfsizlik Kengashi xabar berishicha, Ovezgeldi Atayev unga nisbatan qoʻzgʻatilgan jinoyat ishi tufayli muvaqqat prezident etib tayinlanmagan. Atayev mansab vakolatini suiisteʼmol qilish va inson huquqlarini buzishda ayblangan.

Gurbanguli Berdimuhamedov, bir necha vitse‑premyerlardan biri va sogʻliqni saqlash vaziri, buning oʻrniga Niyazovning oʻrnini egalladi. Kommersant nashriga koʻra, Ovezgeldi Atayev 2006-yil 21 dekabrda hibsga olingan[1]. Berdimuhamedov Atayevni „unga ishonib topshirilgan yuksak lavozimga mos kelmaydigan ish sodir etgani“ uchun lavozimidan ozod etish haqidagi farmoyishga imzo chekdi. Bayonotda aytilishicha, Atayev kelini bilan haqoratli va xoʻrlovchi muomalada boʻlib, uni oʻz joniga qasd qilishga urinish darajasiga yetkazganlikda ayblangan[2]. Keyinchalik u 2012-yil martigacha qamoqda saqlangan[3].

Manbalar

  1. ↑ Vladimir Solovyov and Mikhail Zygar. „Turkmenbashi, "Father of All Turkmen," Dies“. Kommersant (2006-yil 22-dekabr).
  2. ↑ Al Jazeera English — News — Niyazov Death Sparks Power Struggle (Wayback Machine saytida January 3, 2007, sanasida arxivlangan)
  3. ↑ Bohr, Annette (March 2016), Turkmenistan: Power, Politics and Petro-Authoritarianism (PDF), Chatham House.