Kontent qismiga oʻtish

Mustafo Chelebiy

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya
Mustafo Chelebiy
Usmoniylar imperiyasi sultoni (daʼvogar)
Saltanat 1419-yil yanvar – 1420-yil
Saltanat 1421-yil yanvar – 1422-yil may
Vafoti 1442-yil may
Turmush oʻrtogʻi Ahmad Jaloyirning qizi[1]
Otasi Boyazid I
Dini Islom, sunniylik

Mustafa Chelebiy (faol davri: tax. 1402 – 1422-yil may), shuningdek, soxta Mustafo (turkcha: Düzmece Mustafa yoki Düzme Mustafa) deb ham atalgan Usmoniylar shahzodasi. XV asr boshlarida Usmoniylar taxti uchun kurashgan. Rumelianing ayrim qismlarini ikki marta, jumladan, 1419-yil yanvaridan 1420-yilgacha va 1421-yil yanvaridan 1422-yil mayigacha boshqargan.

Tarixi

Mustafo Usmoniylar imperiyasining sultoni Boyazid I ning oʻgʻillaridan biri edi. Sulton Boyazid Anqara jangida Amir Temur tomonidan magʻlub etilgach, Boyazidning oʻzi kabi Mustafo ham urush asiri sifatida qoʻlga olingan. Shundan keyin u haqida hech qanday xabar boʻlmagan, shu sababli uni halok boʻlgan deb hisoblashadi. Baʼzi rivoyatlarga koʻra, sulton Boyazidning 4 oʻgʻli Usmoniylar imperiyasida taxtsizlik davrida bir-biri bilan jang qilayotgan paytda Mustafo Samarqandda (hozirgi Oʻzbekiston hududida) asirlikda saqlangan. Amir Temurning vafotidan soʻng, u 1405-yilda Onadoʻliga qaytib, turk beyliklari hududlarida yashiringan.

Birinchi qoʻzgʻolon

Usmoniylar manbalarida yozilishicha, taxt uchun kurashda akasi sulton Mehmed I gʻolib boʻlganidan keyin Rumeliada (Usmoniylar imperiyasining Yevropadagi qismi) Vizantiya imperatori Manuel II Palaiologosning yordami bilan Mustafo yoki oʻzini Mustafo deb tanitgan soxta shaxs paydo boʻldi. Uni, shuningdek, Valaxiya hukmdori Mircea I va turk Aydınoğulları bekligi hukmdori Junaydbey ham qoʻllab-quvvatlagan. Mustafo boshqa daʼvogar aka-ukalarini yaqindagina tor-mor qilgan Mehmed I dan imperiyani u bilan boʻlib olishni talab qildi. Mehmed bu talabni rad etdi va jangda Mustafoning qoʻshinlarini osonlik bilan tor-mor qildi. Mustafo 1416-yilda Vizantiya shahri Salonikiga qochdi. Mehmed bilan kelishuvga erishilgach, Vizantiya imperatori Manuel uni Lemnos oroliga surgun qildi[2][3].

Ikkinchi qoʻzgʻolon

1421-yilda sulton Mehmed I vafotidan soʻng, Mustafo uning oʻgʻli va vorisi boʻlmish Murod II ni osonlik bilan magʻlub eta olishiga ishona boshladi. Vizantiyaliklar yordami bilan u Gelibolu yaʼni Dardanell boʻgʻozini nazorat qiluvchi qal’ani egalladi. Soʻngra imperiyaning Yevropadagi poytaxti boʻlgan Edirneni ham olib, Rumeliada hukmronlikni boshladi. Shundan keyin u odamlarni oʻzining Boyazidning asl oʻgʻli ekaniga ishontirib, Rumeliadagi Usmoniylar viloyati hokimlarining qoʻllab-quvvatloviga erishdi. Bosfor boʻgʻozi orqali Mustafoning ustidan gʻalaba qozonish uchun yuborilgan Murodning qoʻshinlari ham oxir-oqibat uning tomoniga oʻtib, Sazlidere jangida Mustafoning kuchlariga qoʻshildi. Oʻz kuchiga haddan tashqari ishonib qolgan Mustafo Dardanell boʻgʻozidan oʻtib, imperiyaning Osiyo qismi boʻlmish Onadoʻlini ham zabt etishga qaror qildi.

Mustafo 18 000 kishilik qoʻshin bilan Onadoʻliga oʻtdi. U Bursa tomon yurish boshladi. Mustafoning Bursaga yurishi haqida xabar topgan Murod II oʻz qoʻshini bilan unga qarshi yurish boshladi. Ikki tomon Uluabat koʻli yaqinida toʻqnashdi va Mustafo birinchi jangdayoq magʻlubiyatga uchradi[4]. Onadoʻlida Rumeliada juda mashhur boʻlgan va Murodning tarafdori boʻlmish Mihaloğlu (Kosa Mihal avlodi) Mustafoning ittifoqchilarini unga xiyonat qilib, Murodni qoʻllab-quvvatlashga daʼvat etdi. Bundan tashqari, Mustafoning baʼzi eng muhim ittifoqchilari, xususan, Junaydbey ham undan yuz oʻgirdi. Mustafo Onadoʻlini zabt etish umididan voz kechdi va Murodning qoʻshinlari uni quvib borar ekan, Rumeliaga qochdi. Mustafoni quvib yetish uchun Dardanell boʻgʻozini kechish maqsadida Murod Genuya kemalaridan yordam soʻradi va buning uchun juda katta haq toʻladi. Genuyaliklarning koʻmagida Murod II avval Geliboluga yetib bordi va u yerni egalladi. Gelibolu qulashi bilan Mustafo Edirnega qochdi. Murod II oʻz qoʻshini bilan Edirnega yurish qilib, shaharni qoʻlga kiritdi. Edirne qulagandan soʻng, Mustafo shahardan qochib ketdi, biroq koʻp oʻtmay qoʻlga olindi va Murod II ning farmoni bilan qatl qilindi[5][6][7].

Qatl va oqibatlar

Mustafo uchun oʻlim jazosi tayinlandi va u 1422-yilda osib oʻldirildi. Usmoniylar sulolasida sulola aʼzolarini qatl qilish odatiy hol boʻlsa-da, osib oʻldirish, odatda, sulola aʼzolariga nisbatan qoʻllaniladigan usul emasdi. Sulola vakillarini qatl qilish uchun boshqa usullar tanlanardi. Tadqiqotchilarning fikricha, Murod shu tariqa Mustafoning oʻzining haqiqiy amakisi (aslida shunday boʻlsa-da) emas, balki soxta Mustafo ekanini koʻrsatmoqchi boʻlgan. Shuning uchun ham zamondosh Usmoniy tarixchilari uni düzmece (soʻzma-soʻz tarjimasi — „soxta, soxtakor"“) Mustafo deb ataganlar[8]. Tarixchi Oshiqposhozoda Mustafonining sudrab qatl joyiga olib kelingani, uning Murodga nimadir demoqchi boʻlgani, biroq bunga ham fursat berilmasdan darhol osib oʻldirilganini zikr qilgan[9].

Shuningdek, uning oʻgʻillaridan biri Vizantiya imperatori tomonidan garov sifatida ushlab turilgani ham qayd etilgan, biroq uning keyingi taqdiri haqida hech qanday maʼlumot yoʻq. Yana shunday daʼvolar ham borki, Mustafo Chelebiy Valaxiyaga, undan soʻng esa Kafaga qochib qutulishga muvaffaq boʻlgan. Soʻngra yana Salonikiga qaytib, u yerda shaharni qamal qilgan venetsiyalik mudofaa kuchlari tomonida uzoq davom etgan qamalda qatnashgan[9]. Bu orada Venetsiya tomonidan yana bir Düzmece Mustafo topilib, u oʻzini Boyazidning oʻgʻli deb tanishtirgan va 1425-yil bahorida Venetsiya floti bilan hamkorlik qilgan[9].

Mustafo Chelebiy nomidan zarb qilingan aqcha. Old tomoni: „Boyazid xon oʻgʻli Mustafo“. Orqa tomoni: „(Xudo) uning hokimiyatini abadiy qilsin. 8224-yilda Edirnada zarb etilgan“

Merosi

Edirnada hijriy 824-yil (milodiy 1421-yil)da Mehmed Chelebiyning nomi bilan zarb qilingan kumush tangalar hamda Serresda zarb etilgan mis tangalar bugungi kunga qadar yetib kelgan[9].

Manbalar

  1. ↑ Yılmaz Öztuna. Devletler ve hanedanlar: Turkiye (1074-1990). Kültür Bakanlığı, 2005 — 111-bet. „Mustafa Çelebî, Sultan Ahmed Celâyir'in kızı ile nişanlı idi...“ 
  2. ↑ Prof. Yaşar Yüce-Prof. Ali Sevim: Türkiye Tarihi Cilt II, AKDTYKTTK Yayınları, İstanbul, 1991 p 86-88
  3. ↑ Barker, John. Manuel II Paleologus (1391–1425): A Study in Late Byzantine Statesmanship. Rutgers University Press, 1969 — 340–344-bet. ISBN 0-8135-0582-8. 
  4. ↑ „MUSTAFA ÇELEBİ, Düzme“ (tr). TDV İslâm Ansiklopedisi. Qaraldi: 2025-yil 20-iyul.
  5. ↑ „MUSTAFA ÇELEBİ, Düzme“ (tr). TDV İslâm Ansiklopedisi. Qaraldi: 2025-yil 20-iyul.
  6. ↑ Prof. Yaşar Yüce-Prof. Ali Sevim: Türkiye Tarihi Cilt II, AKDTYKTTK Yayınları, İstanbul, 1991 p 92-96
  7. ↑ Joseph von Hammer: Osmanlı Tarihi Vol I (condensation: Abdülkadir Karahan), Milliyet yayınları, İstanbul. p 74-78
  8. ↑ Halil İbrahim İnal: Osmanlı İmparatorluğu Tarihi,İstanbul, 2008,ISBN 9789944174374, p 125
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Başar, Fahameddin (2006). "MUSTAFA ÇELEBİ, Düzme" (Turkish). TDV Encyclopedia of Islam, Vol. 31 (Muhammedi̇yye – Münâzara). Istanbul: Turkiye Diyanet Foundation, Centre for Islamic Studies. 292–293 b. ISBN 978-975-389-458-6. https://islamansiklopedisi.org.tr/mustafa-celebi-duzme.  
"https://ziyosfera.uz/index.php?title=Mustafo_Chelebiy&oldid=635200" dan olindi