Feruz Toʻgʻuq

Muhammad Tugʻloqning Thatta qamal arafasida vafot etishi uning qarorgohida sarosimaga sabab boʻldi. Mamlakatni qoʻzgʻolonlar qamrab oldi,Tagi bilan bogʻlangan moʻgʻul yollanma askarlari Sulton qarorgohini talon-toroj qila boshladilar va qoʻshin Dehliga qaytish uchun qaytib kela olishi aniq emas edi. Bunday ogʻir vaziyatda qarorgohdagi zodagonlar marhum Sultonning amakivachchasi Firuz Tugʻloqga taxtni egallashni taklif qiladilar, u bu taklifni biroz taraddud bilan qabul qiladi. Muhammad erkak merosxoʻr qoldirmagan va hatto Firuzni oʻz voris qilib tayinlagan. Ammo Xoja Jahon bolani Muhammadning oʻgʻli deb Dehli taxtiga koʻtardi. Bu bola yolgʻonchimi yoki haqiqatan ham Sultonning oʻgʻlimi, aytish qiyin. Har holda,Xoja Jahon Firuz Dehliga kelganida unga boʻysundi va taxt vorisligi bilan bogʻliq jiddiy notinchlik kuzatilmadi.

Firuz Tugʻloq obrazi.

Firuz Gʻiyosiddin Tugʻloqning ukasi Rajabning oʻgʻli edi. Uning onasi Rajput knyazining qizi edi. Muhammad Tugʻloq unga mehr va ishonch bilan munosabatda boʻldi. U yuqori lavozimlarni egallab, katta siyosiy va maʼmuriy tajribaga ega boʻldi, lekin tabiatan u koʻproq oʻzini tuta olmadi. Unda shuhratparastlik, jasorat va urushga boʻlgan cheksiz ishtiyoq oʻz davridagi hukmdor uchun zarur boʻlgan fazilatlar yoʻq edi. Uning zamondosh solnomachilari Barani va Afif uni ideal musulmon hukmdori sifatida tasvirlaydilar, uning hayosini, rahm-shafqatini, iymonga sadoqatini va haqiqatga muhabbatini yuksak tarannum etadilar. Bu munosib maqtovlar bizni uning siyosiy muvaffaqiyatsizliklariga koʻr qilmasligi kerak va u aniq intilgan Qurʼonga muvofiq musulmon teokratiyasini oʻrnatish, xalq farovonligi bilan mos kelmasligini unutmasligimiz kerak. Uning aholisining katta qismini tashkil etuvchi hindu boʻysunuvchilari edi.

Bengaldagi yurishlar (1353-1354-yillar va 1359-1360-yillar).

Taxtga oʻtirganidan koʻp oʻtmay,Firuz Bengaliyani Dehli sultonligi ostiga qaytarishga qaror qildi. Shimoliy Bengaliyaning mustaqil hukmdori Ali Muborakning oʻgay ukasi Shamsuddin Ilyosshoh Bengaliya janubida mustaqil knyazlikni tuzdi.1342-yilda bu avantyurist Laknovti shahrini egallab oldi va 1352-yilda Sharqiy Bengaliya hukmdori Faxruddin oʻgʻli Ixtiyoruddin Gʻozi shohni taxtdan agʻdaradi. Ilyos Tirhutga bostirib kirgach,Sulton unga qarshi katta qoʻshin boshida chiqdi (1353-yil noyabr).Sulton yaqinlashganda,Ilyos kuchli Ekdala qalʼasiga (Dinajpur tumanida) panoh topdi. Ekdalani qoʻlga kirita olmagan Sulton chekindi va 1354-yil sentyabrda Dehliga qaytib keldi. Bengaliyaga qarshi ikkinchi yurish 1359-yilda Ilyosshohni quvib chiqarish orqali oʻzi hukmdor boʻlmoqchi boʻlgan sharqiy Bengaliyalik Faxruddinning kuyovi Zafarxonning iltimosi bilan amalga oshirildi. Firuz Bengaliyaga ketayotib,Jaunpur shahriga asos soldi. Firuz Bengaliyaga yetib kelgach,Ilyosshohning oʻgʻli va vorisi Sikandar Ekdala qalʼasiga qamab qoʻydi.1354 yilgi qamal kabi muvaffaqiyatsiz boʻlgan uzoq qamaldan soʻng Sikandar Sonargaonni Zafarxonga berishga rozi boʻlib, qimmatbaho sovgʻalar bilan Sulton ustidan gʻalaba qozonadi. Biroq Zafar Xon Dehlining sogʻlom iqlimini botqoqli Bengaliyaning nosogʻlom iqlimiga oʻzgartirishdan bosh tortdi. Firuz Sikandarni hukmdor deb tan oldi va unga zargarlik tojini taklif qildi."Taxminan ikki asr davomida, afgʻonlar kuchayguniga qadar,Dehli hukmdorlari Bengaliyani boshqa bezovta qilmadilar."

Orissaga yurish (1360-yil).

Bengaliyadan Firuz Jaunpurga qaytib keldi, u yerda qisqa vaqt turgach,Jajnagarga (Orissa) yurish qildi. Hind hukmdori poytaxtidan qochib ketdi. Firuz Purini egallab,Juggernatning buyuk ibodatxonasini vayron qildi. Xudo haykali yo dengizga tashlangan yoki Dehliga olib ketilgan, askarlar tomonidan oyoq osti qilishgan. Hind hukmdori oʻlpon sifatida har yili Dehliga 20 ta fil yuborishga vaʼda berdi. Nagarkotning zabt etilishi (1361-yil).Muhammad Tugʻloqning Nagarkotni bosib olishi uzoq davom etmadi.1361-yilda Firuz bu mustahkam qalʼaga qarshi yurish qiladi. Yoʻlda u Sirhindda yangi qalʼa qurdirdi. Uzoq qamaldan soʻng u Nagarkot hindu shahzodasini oʻziga boʻysunishga majbur qildi.

Sindga sayohat (1362-1363-yillar).

Thatta aholisini Muhammad Tugʻloqqa xiyonat qilganliklari uchun jazolamoqchi boʻlgan Firuz 1362-yilda 90 ming otliq va 480 fildan iborat qoʻshin boshiga Dehlidan joʻnab ketadi. Koʻp sonli kemalar Hind daryosida toʻplangan. Thatta hukmdori oʻz shahrini oʻjarlik bilan himoya qildi. Bu vaqtda Sulton qarorgohida ocharchilik va epidemiya boshlandi. Firuz qamalni vaqtincha olib tashlashga qaror qildi va qoʻshinini Gujaratga olib boradi. Yoʻlboshchilarning xiyonati tufayli armiya Kutch botqogʻiga tushib, katta yoʻqotishlarga uchradi. Bir necha oy davomida Dehlida armiya haqida hech qanday xabar yoʻq edi. Qobiliyatli va sodiq vazir Makbul boshlanadigan qoʻzgʻolonni zoʻrgʻa ushlab turdi. Nihoyat, toliqqan qoʻshin Gujaratning unumdor vodiylariga yetib bordi, u yerda oziq-ovqat ham, pul ham koʻp edi. Bahmaniylar davlatining norozi qoʻmondonlaridan biri Firuzga Dekanga bostirib kirib, uni qaytarib olishni taklif qiladi, lekin u oʻjarlik bilan Thattani jazolash niyatidan qaytmadi. Armiya yana Dehlidan Sind tomon harakat qildi, qoʻshimcha kuchlar keldi va Thatta hukmdori taslim boʻlishga majbur boʻldi.

Uning davridagi qoʻzgʻolon.

Dehliga qaytgach,Firuz bundan buyon uning armiyasi faqat qoʻzgʻolonlarni bostirish uchun ishlatilishini eʼlon qildi. U bu vaʼdasini bajardi.Bahmaniylar davlati (1365-1366-yillar) ishlariga aralashish taklifi u tomonidan qatʼiyan rad etildi.Gujarat gubernatori Shamsuddin Damgʻani qoʻzgʻolon koʻtardi, ammo mahalliy zodagonlar tomonidan magʻlubiyatga uchradi va oʻldirildi. Katehradagi qoʻzgʻolon sultonning oʻzi tomonidan shafqatsizlarcha bostirildi va u hindularni butunlay yoʻq qilishni buyurdi.1374-yilda Sulton Fathxonning toʻngʻich oʻgʻlining oʻlimi Firuz uchun ogʻir zarba boʻldi. Bora-bora u qarilik aqli zaiflikka tushib, vaziri Xon-Jahonning qoʻlida oʻyinchoq boʻlib qoldi. Qudratli vazir tirik qolgan oʻgʻillarining kattasi Muhammadxon bilan janjallashmoqchi boʻldi. Ammo Muhammad Xon vazirni yiqitishga muvaffaq boʻldi. Firuz Muhammadxonni mamlakatni boshqarishga jalb qiladi va hatto 1387-yilda unga hukmdor unvonini beradi. Biroq Muhammadxon (nomi Nosiruddin Muhammadshoh) davlat ishlariga eʼtibor bermay, oʻyin-kulgiga berilib ketdi. Unga qarshi qoʻzgʻolon koʻtarildi, natijada hokimiyat yana eski sulton qoʻliga oʻtdi. Muhammad Sirmurga qochib ketdi. Keyin Firuz hukmdorlik unvonini Fathxonning oʻgʻli nabirasi Tugʻloqxonga beradi. Oradan bir necha oy oʻtgach,Sulton Firuz sakson uch yoshida vafot etdi (1388-yil sentyabr).

Diniy siyosat.

Hind ayolida tugʻilib, xurofotdan xoli Muhammad Tugʻloq qoʻlida tarbiyalangan Firuz aqidaparast boʻlib, nafaqat hindular, balki shialar va boshqa musulmon „bidʼatchilar“ni ham taʼqib qilgan. Firuz oʻzining „Fatuhat Firuzshoh“ nomli tarjimai holida „Oʻzgalarni haq yoʻldan ozdiruvchi kofirlarning boshliqlarini oʻldirganini“, hindlarning ibodatxonalarini buzib, oʻrniga masjidlar qurganini faxr bilan taʼkidlaydi. Davlat agressiv tarzda hindularni islomga qabul qila boshladi. Firuz aytadilar:"Men tobelarimni Paygʻambar alayhissalomning iymonini qabul qilishga daʼvat qildim va har kim aqidani takrorlab musulmon boʻlsa, jiziyadan ozod boʻlishini eʼlon qildim. Bu haqdagi xabar odamlarga yetib bordi va koʻplab hindular Islomni qabul qildilar;ularga ruxsat berilgani uchun hurmatga sazovor boʻldilar".U Dehlining birinchi sultoni boʻlib, brahmanlarga jizya toʻlashga majbur qilgan. Shlitlar taʼqib qilinib, ularning muqaddas kitoblari omma oldida yoqib yuborilgan. Mulhidlar [shia mazhabi aʼzolari — tahr.] qamoqqa tashlangan va haydab chiqarilgan, ularning „jirkanch odatlari“ taqiqlangan. Smaxdlstgmiga [boshqa musulmon mazhabi izdoshlari — Tahr.] ham xuddi shunday munosabatda boʻlgan. Hatto soʻfiylar ham taʼqibdan qutula olmadilar. Sikander Lodi davriga qadar biz bunday asossiz diniy gʻayrat misollarini uchratmaymiz. Firuz xalifaga sadoqatini zohiran koʻrsatib, oʻzining sadoqatini isbotladi va Hindistonda oʻzini noib deb hisoblaydi. Firuz tangalarida uning nomi va xalifaning nomi yonma-yon turgan. Ikki marta musulmon olamining bu arbobidan faxriy yorliq va sharafli liboslar olgan.

Boshqaruv islohotlari.

Firuz boshqaruv tizimiga juda koʻp oʻzgartirishlar kiritdi, bu oʻz zamonasi Afifning „Tarixi Firuz shohiy“ nomli asarida birmuncha batafsil bayon etilgan. Alouddin Xiljiy tomonidan bekor qilingan jlgir tuzumining qayta tiklanishi eng ehtiyotsiz chora-tadbirlardan biri edi. Harbiy rahbarlar oʻzlarining fiflarida deyarli mustaqil hukmdorlarga aylandilar va markaz tomonidan mahalliy hokimiyat ustidan nazorat sezilarli darajada zaiflashdi. Yer soligʻi bilan bogʻliq chora-tadbirlar, odatda, xalq uchun qulay edi. Soliqqa tortish miqdori huquq va mulkchilik shakllarini oʻrganishdan soʻng belgilandi va soliq yigʻish bilan bogʻliq eng qoʻpol suiisteʼmolliklarga chek qoʻyildi. Biroq, ingliz tarixchisi Genri Elliot Akbarni Firuz Tugʻloq bilan mutlaqo asossiz taqqoslaydi:Firuzda Akbarning dunyoqarashi keng, hukmdorlik inʼomi yoʻq edi;biroq,Firuz baʼzi jihatlari bilan xalq farovonligi haqida Akbardan kam qaygʻurmasdi. Firuz oʻz tarjimai holida gʻurur bilan koʻplab noqonuniy soliqlar bekor qilingani uchun sharaf keltiradi. Darhaqiqat, soliqqa tortish tizimi Qur’on tamoyillari asosida qurilgan. Asosiy tamoyil shundan iborat ediki, davlat islom qonunlari tomonidan tasdiqlanmagan soliqlarni undira olmaydi. Bu huquq, albatta, sud tomonidan boshqarilgan. Firuz qiynoq va jazoning gʻayriinsoniy turlarini bekor qilib, xalqqa katta xizmat qildi. Ehtimol, bu islohotlarning baʼzilari Sultonning tajribali vaziri,Telinganalik hindu dinini qabul qilgan Xonjahon Maqbul tomonidan boshlangan.

Armiya.

Firuz oʻzining asossiz saxovatliligi bilan saltanatning harbiy tashkilotini zaiflashtirdi. Afkr aytadiki,Firuz „Askar keksayib, xizmatga qodir boʻlmasa, uning oʻrniga oʻgʻli, oʻgʻli boʻlmasa, kuyovi, boʻladi. Uning quli unga xizmat qiladi“.Har yili urush otlarini tekshirish foydasiz boʻlib qoldi, chunki buzuqlik hukm surdi, bu baʼzan hatto Sulton tomonidan ragʻbatlantirildi.

Qullar.

Qullarning soni doimiy ravishda oshib bordi. Sulton saroyida 40 ming qul boʻlgan va butun imperiyadagi qullarning umumiy soni taxminan 180 ming kishi edi. Qullarni boshqaradigan maxsus muassasa tuzildi. Qullik imperiya uchun potentsial xavfga aylandi.

Jamoat ishlari.

Firuz gʻayratli shaharlar, masjidlar quruvchi edi. Jaunpur Firuzobod,Fatahobod kabi shaharlarga asos solgan. Turli joylarda musulmonlar uchun koʻplab masjidlar, monastirlar vamehmonxonalar qurilgan. Dehli yaqinida yangi bogʻlar barpo etildi. Dehliga Ashoka farmoni yozilgan ikkita monolit keltirildi:biri Jumnadagi Xizrobod yaqinidagi qishloqdan, ikkinchisi Meerutdan. Qishloq xoʻjaligi ehtiyojlari uchun toʻrtta muhim kanal qazilgan:biri Sutlejdan Gagxargacha (96 milya), ikkinchisi Sirmur viloyatidan Arasoniygacha, uchinchisi Gagxordan Firuzobodgacha, toʻrtinchisi Jamnadan Firuzoboddan bir oz masofada joylashgan. Ushbu kanallarning qurilishi tufayli Gang-Jamnaning ikkita daryosi mintaqasida va Dehli mintaqasida unumdorlik oshdi. Ekin maydonlarining koʻpayishi tabiiy ravishda davlat soliq tushumlarini oshirdi. Bu foydali chora-tadbirlar bilan bir qatorda fuqarolar ustidan davlatning mayda homiyligini oʻrnatganlar ham boʻldi, ular uchun bunday choralar haqli ravishda „buvilar qonunchiligi“ deb nom oldi. Masalan, Sulton tomonidan tuzilgan nikoh va ish bilan taʼminlash byurosining bir turini koʻrsatish mumkin.

Ilm fanga boʻlgan eʼtibor.

Firuz pravoslav sunniy sifatida islom taʼlimotini yoyishdan manfaatdor edi. U koʻplab madrasalar qurgan, ular saxovatli mukofotlarga sazovor boʻlgan. Uning homiyligidan koʻplab musulmon ilohiyotshunos va olimlari bahramand boʻldilar. U dunyoviy adabiyotga ham qiziqardi. Baroniy va Afifning mashhur tarixiy asarlari Firuz davrida yaratilgan va har ikkisi ham uning sharafiga yozilgan. Nagarkot zabt etilgandan keyin katta kutubxona sulton qoʻliga oʻtadi. Uning buyrugʻi bilan ushbu kutubxonadagi sanskrit tilidagi bir qancha asarlar fors tiliga tarjima qilingan. Sulton hammadan koʻp hurmat qilgan ilohiyot olimi Jaloliddin Rumiy edi.

Firuzning davomchilari.

Firuzning vorisi uning nabirasi Gʻiyosuddin Tugʻlakshoh II boʻldi, lekin u 1389-yil fevralida amakivachchasi Abu Bakr tarafdorlari tomonidan magʻlubiyatga uchradi va oʻldirildi. Abu Bekr taxtga oʻtirdi, biroq bir necha oy oʻtgach, eski sulton vafotidan keyin taxtni egallashga urinib koʻrgan Nosiriddin Muhammadshoh Abu Bekrni taxtdan tushirdi. Abu Bakr Mirut qalʼasiga qamalib, tez orada vafot etadi. Gang-Jamnaning ikki daryosida va Mevatda qoʻzgʻolon koʻtarildi; koʻzga koʻringan musulmon arboblarining sadoqati bilan hisoblashib boʻlmasdi. Bu gʻalayonlar orasida Nosiriddin vafot etadi (1394-yil yanvar).Ikki oydan keyin uning oʻgʻli va vorisi Alauddin Sikandarshoh vafot etdi. Keyingi sulton Alouddinning ukasi,Dehlida hukmronlik qilgan tugʻlaklarning oxirgisi Nosiriddin Mahmudshoh edi. Uning qudratini baʼzi qudratli zodagonlar tan olmadilar, ular Firuz Tugʻloqning yana bir nabirasi Nusratshohni taxtga daʼvogar qilib koʻrsatdilar. Imperiya tezda parchalanib ketdi. Sulton-ush-Sharq („Sharq hukmdori“) degan yuksak unvonga ega boʻlgan qudratli amaldor Malik Sarvar Jaunpurda oʻzini mustaqil deb eʼlon qildi va Sharqiy sulolasiga asos soldi. Gujarat gubernatori Zafar Xon ham oʻz mustaqilligini eʼlon qildi. Boshqa viloyat gubernatorlari ham shunga ergashdilar. Panjobning ayrim qismlarida va Gang-Jamnaning ikki daryosida Nusratshoh tarafdorlari baʼzan Nosiriddin Mahmuddan koʻra koʻproq kuchga ega edilar. Shu tariqa Dehli sultonligida taxt uchin kurash boshlanib ketdi.

Manbalar.

Sinxa N. K., Banerdji A. Ch. Istoriya Indii. — M.: Izdatelstvo inostrannoy