Ан-Нагаврий
Qiyofa
Шаҳобиддин ибн Абдулкарим Қивом ан-Нагаврий — 14-аср форс табиби.
Шиҳобиддин ан-Нагаврий бир неча тиббий рисолалар ёзган, жумладан 1392-йилда тузилган умумий қўлланма ва дорилар ҳақидаги қисқа луғат шулар жумласидандир. Унинг даволаш илми ҳақидаги назмий форсча мажмуаси 1388-йилда ёзилган бўлиб, кўпинча „Шаҳобнинг тибби“ номи билан, шунингдек янада расмийроқ Шифаъ ал-марадҳ („Касалликдан шифо“) сарлавҳаси билан ҳам танилган. Таржимаи ҳолига оид маълумотларнинг катта қисми ушбу дидактик шеърда жамланган бўлиб, унда ан-Нагаврий табиб сифатида эмас, балки савдо орқали тирикчилик қилгани ҳам айтилади[1].
Манбалар
- ↑ C. А. Сторей, Персиан Литературе: А Био-Библиограпҳиcал Сурвей. Волуме ИИ, Парт 2: Э.Медиcине (Лондон: Роял Асиатиc Соcиэтй, 1971), пп 224–225 но 383