Hakim II: Versiyalar orasidagi farq
Oʻzbek imlo, tinish belgilari, ichki havolalar va turkumlar tuzatildi | Oʻzbek imlo, tinish belgilari, ichki havolalar va turkumlar tuzatildi |
2026-yil 20-noyabr, 09:47 dagi (joriy) koʻrinishi
- Vikipediyada ismi Hakim boʻlgan boshqa kishilar haqida ham maqolalar mavjud.
| Hakim II | |
|---|---|
| Reign | 1341-1352 |
| Oʻtmishdoshi | Vosiq I |
| Davomchisi | Muʼtazid |
| Tugʻilishi | qohira |
| Vafoti | qohira |
| Dafn etilgan joy | 1352 |
| Dini | Sunni Islam |
Al-Hakam II yoki Hokim II (arabcha: الحاكم بأمر الله الثاني) (vafoti 1352) – Mamluklar sultonligi davrida abbosiylarning Qohiradagi beshinchi xalifasi (1341–1352)[1].
Hayoti:
[tahrir | manbasini tahrirlash]U Mustakafiyning oʻgʻli edi. Sulton Nosir Muhammad ibn Qalavun tavsiya qilganidek[2], u hijriy 742-yil Muharram oyi boshida bu lavozimni egalladi va Mustakfiy jiyani Ibrohimning taxtdan voz kechganini tan olmagani uchun oʻzidan keyingi merosni oʻgʻli Ahmadga ishonib topshirgan edi. Ular 741-yil zulhijja oyining oʻn birinchi kuni payshanba kuni kengash oʻtkazib, xalifa Ibrohim va valiahd va qozi Ahmaddan “Kim vorislikka loyiq” deb soʻradilar? Ibn Qayyud aytadi[3]: “Qus shahrida vafot etgan marhum xalifa undan keyin oʻgʻli Ahmadni voris boʻlishni tavsiya qildi va men buni Qus shahrida qirq marta sinovdan oʻtkazdim va bu menga shahardagi noibim huzurida tasdiqlaganidan keyin isbot boʻldi”. Xalifa Hokim II milodiy-1352 (hijriy-753) yil oʻrtalarida vabodan vafot etdi.
Manbalar
[tahrir | manbasini tahrirlash]- ↑ Garcin, Jean-Claude (1967). "Histoire, opposition, politique et piétisme traditionaliste dans le Ḥusn al Muḥādarat de Suyûti"
- ↑ [History, opposition, politics and traditionalistic pietism in Suyuti's Ḥusn al Muḥādarat] (PDF). Annales Islamologiques (in French). Institut Français d'Archéologie Orientale. 7: 33–90. Archived from the original (PDF, 14.62 MB) on 2011-07-24. Retrieved 2010-07-22.
- ↑ Holt, P. M. (1984). "Some Observations on the 'Abbāsid Caliphate of Cairo". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. University of London. 47 (3): 501–507. doi:10.1017/s0041977x00113710. JSTOR 618882.