Kontent qismiga oʻtish

Ahmad Samʼoniy

ZiyoSfera, erkin ensiklopediya

Abul-Qosim Ahmad ibn Mansur ibn Muhammad ibn Abduljabbor Samʼoniy (1094 – 11-iyun 1140), fors tilida Ahmad Samoniy nomi bilan tanilgan, arab olimi, voizi va shoir edi. U Ravh al-arvoh fi sharh asmoʼ al-malik al-fattoh asarining muallifi boʻlib, u Islomdagi Allohning goʻzal ismlariga bagʻishlangan, taxminan olti yuz sahifadan iborat forscha nasriy sharhdir[1].

Nasabnomalarga koʻra, Samonlar Tamim arab qabilasining bir boʻlimi edi[2]. Ahmadning oilasi Marv shahridan boʻlgan[3]. Uning otasi Abul-Muzaffar Mansur (1035–1096) tafsir, hadis va fiqh haqida asarlar yozgan mashhur shofiʼiy olimi edi. 1135-yilda Ahmad va uning jiyani, katta akasi Abu Bakr Muhammadning oʻgʻli Abdulkarim hadis oʻrganish uchun Nishopurga bordilar. Jiyanining tarjimai hol lugʻati al-Ansobda Ahmadning notiqlik sanʼati va sheʼriyati maqtaladi, biroq uning asarlari tilga olinmaydi[1].

Ravh al-arvoh („Ruhlarning oromi“) badiiy jihatdan eng yuksak darajadagi asarlardan biridir[4]. Ovoz chiqarib oʻqish uchun moʻljallangan bu asar oʻsha davr nasrining eng yaxshi namunalaridan sanaladi. U Gʻazzoliy asarlari qatorida turadi[1]. Bu ilohiy ismlar mavzusidagi eng qadimgi forscha sharh hisoblanadi[4][5]. Unda 74 bobda 101 ism sharhlanadi[5]. Biroq ismlarning sharhi qisqa boʻlib, ular aslida najot va muhabbat haqidagi kengroq mulohazalarga kirish nuqtasi vazifasini bajaradi[1]. Asarning markaziy mavzusi muhabbatdir. Allohga qoʻrquvdan emas, muhabbatdan itoat qilish kerak, azob-uqubat esa insonning Allohga boʻlgan sogʻinchini kuchaytirish uchun mavjud. Samʼoniy Uning gʻazabidan koʻra rahmati va shafqatini koʻproq taʼkidlaydi[6].

Ravh al-arvoh bir paytlar u qadar taniqli boʻlmagan asar edi, ammo Najib Hiraviy 1989-yilda nashr etganidan soʻng, u soʻfiy adabiyotining klassik asarlaridan biri sifatida eʼtirof etildi[3].

Nashrlar

  • Hiraviy, Najib M., nashrga tayyorlovchi. Ravh al-arvoh fi sharh asmoʼ al-malik al-fattoh. Tehron: Shirkat-i Intishorat-i Ilmiy va Farhangi, 1989.

Manbalar

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 Chittick 1995.
  2. ↑ Sellheim 1995.
  3. ↑ 3,0 3,1 Chittick 1993, s. 337.
  4. ↑ 4,0 4,1 Rustom 2018, s. 367.
  5. ↑ 5,0 5,1 Chittick 1993, s. 338.
  6. ↑ Chittick 1993, s. 339.

Adabiyotlar